Ostatni dzień Misji Świętych – oprócz poświęcenia krzyży do zawieszenia w domach i wyznania wiary – przewiduje też postawienie krzyża misyjnego. To nie tylko symbolem odbytych Misji, lecz przede wszystkim znakiem miłości, ofiary i zbawienia oraz punktem odniesienia dla naszych życiowych wyborów.

Krzyż misyjny został podniesiony już w sobotę, gdyż jego ciężar i sposób mocowania utrudniały dokonanie tego podczas samych uroczystości. Wykonano go w tartaku w Bobinie, a miejsce jego osadzenia przygotowali Janusz i Albert Wątkowie oraz Wojciech Bartos.

W siąpiacej mżawce, trzynastu przedstawicieli naszych parafialnych wiosek podniosło i postawiło ten znak zbawienia. Następnego dnia ci sami mężczyźni utworzyli szpaler przed krzyżem misyjnym, będąc znakiem zatroskania mieszkańców wszystkich wiosek o bycie czytelnym znakiem Bożej miłości.

Wraz z poświęceniem krzyża misyjnego, byliśmy uczestnikami odnowienia wyznania wiary i złożenia przyrzeczeń misyjnych. Do tego aktu wiary nawiązują znajdujące się w każdej konsekrowanej świątyni krzyże apostolskie. Dwanaście tych znaków, zwykle umieszczonych na filarach, przypomina o dwunastu artykułach wiary. Dlatego z okazji tego uroczystego aktu wyznania wiary, wioski przyozdobiły je niepowtarzalnymi wianuszkami. Ozdobiono także chrzcielnicę, jako miejsce gdzie wiara zanurza się w życiu Boga i umocniona łaską zaczyna kształtować nasze życie.

Wszystkie te elementy przypomniały nam, że choć wiara jest zawsze indywidualną decyzją, to zawsze jest owocem oddziaływania na nas wspólnoty już wierzących.

Postawiony i poświęcony krzyż misyjny niech będzie zatem miejscem dziękczynienia za wspólnotę wiary oraz modlitwy za jej pogłębienie i przekazywanie.

foto i video: Kazimierz Kowalski

Po położeniu fundamentu wiary, w Misjach Świętych przyszedł czas na budowanie na nim. W trzech odsłonach nasi ojcowie misjonarze pokazali nam istotne elementy tej duchowej budowli.

Pierwszym z nich jest rodzina – Kościół domowy – istotna w zrozumieniu Bożej miłości, przekazu wiary oraz budowaniu i umacnianiu wspólnoty z ludźmi i z Bogiem. Odnowienie przyrzeczeń małżeńskich, które się w tym dniu dokonało, było wołaniem o odnowę życia opartego na mocy sakramentu małżeństwa. W parafii, jak na dłoni widać rodziny zakorzenione w Bogu i te zaniedbujące tę relację. Widać też wielorakie problemy, bóle dotykające życia małżeńskiego i rodzinnego oraz łaski otrzymywane od Boga do ich pokonywania.
Drugim ukazanym elementem była relacja do Maryi i Jej do nas. W życiu potrzeba nam wzorców i przewodników, a Matka Najświętsza jest z nich najdoskonalszą. Istotę duchowości maryjnej stanowi zasłuchanie w wolę Bożą, rozważanie jej i wypełnianie tego, co Bóg nam podpowie.
Wreszcie finałem budowania wyznanie wiary i przyjęcie misji objawionej w tajemnicy krzyża. Dokonało się to podczas każdej niedzielnej Eucharystii. Poświęcone do zawieszenia w domach krzyże mają przypominać o miłości Jezusa do nas i o miłowaniu każdego napotkanego w życiu bliźniego. Przypominać, że nasz dom rodzinny jest miejscem naśladowania Jezusa w Jego misji Kapłana, Proroka i Króla. Dokonane w tym dniu odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych stało się przestrzenią do opowiedzenia się za Bogiem. Otoczką tego aktu był wystrój naszej świątyni. Wianuszki przygotowane przez wioski, a zawieszone na chrzcielnicy i dwunastu filarach z krzyżami apostolskimi, przypominały, że wiara ma swe źródło w Chrystusie, a oparta jest na świadectwie apostołów streszczającym się w 12 artykułach wiary.

Misje Święte to nie tylko zwoływanie na spotkania i nauki w kościele, ale szukanie sposobów, by dotrzeć do jak największej liczby parafian. W to założenie wpisały się cztery spotkania misyjne w Samorządowej Szkole Podstawowej w Wielgusie.

Spotkania odbyły się w dwóch grupach wiekowych na sali gimnastycznej. Wypełnione były śpiewem, dynamikami, pełnym mądrości przepowiadaniem, filmikami oraz pantomimami przygotowanymi przez uczniów. W tej duchowej drodze, oprócz ojcow Józefa i Sylwestra, towarzyszyli nam wyjątkowi przewodnicy, których wizerunki umieszczone były na sali:

• Matka Boża Nieustającej Pomocy, jako wzór zaufania Bogu, wsłuchania się w Jego słowo i matczynej opieki.

•  Św. Carlo Acutis – młodzieniec zakochany w Bogu i Jezusie obecnym w Eucharystii, rozwijający swoje pasje i ewangelizujący przez internet.

Te dwie postacie pomogły misjonarzom w pokazaniu uczniom Bożego planu miłości.

Plan ten pięknie wyraził św. Carlo, pisząc: „Wszyscy rodzą się jako oryginały, ale wielu umiera jako kserokopie”. Mamy zatem, jak Maryja i święci, zaufać Bogu i pozwolić na prowadzenie przez życie. Pomocą w zrozumieniu tego służyły też przygotowane przez uczniów pantomimy. Świetna atmosfera tych spotkań zostanie zapewne w sercach dzieci i młodzieży, ale też i nauczycieli oraz pracowników szkoły.

Z perspektywy całości Misji widać, jak bardzo były potrzebne te szkolne spotkania, zorganizowane dzięki życzliwości Dyrekcji i Nauczycieli. Niestety bowiem, przede wszystkim z winy rodziców, większość dzieci nie dotarła do kościoła ani w niedzielę, ani na spowiedź misyjną. Widać tu, jak na dłoni problem z przekazem wiary w rodzinach i potrzebę większych wysiłków, by Ewangelia docierała do nich z całym swym bogactwem.

Jednym z rysów charakterystycznych przeżywanych przez nas Misji Świętych był wymiar miłosierdzia głoszonego nam i przeżywanego przez nas każdego dnia.

Ten wyjątkowy czas łaski był wołaniem o przyjęcie Bożej miłości i naszą odpowiedzią na ten dar. Oprócz przepowiadania ojców misjonarzy, Bóg wołał do nas, a my Mu odpowiadaliśmy przez codziennie podejmowaną modlitwę Koronką do Bożego Miłosierdzia i różaniec. Dodatkowym znakiem ofiary złożonej za nasze grzechy przez Jezusa, była Droga krzyżowa odprawiona naq trasie między kościołem, a remizą w Krzyszkowicach.

Natomiast wymiaru sakramentalnego Bożego Miłosierdzia doświadczyliśmy w środę, będącą dniem spowiedzi i w sobotę, gdy sprawowaliśmy Namaszczenie chorych. Szczególnie pięknym przeżyciem była sobotnia Eucharystia z chorymi. Dzięki zaangażowaniu bliskich do świątyni przybyli liczni seniorzy, a wśród nich kilkunastu, którzy od wielu miesięcy tu nie zaglądali, w tym sześcioro dziewięćdziesięciolatków i szesnaścioro osiemdziesięciolatków.

Dziękujemy wszystkim, którzy zaangażowali się w tę różnoraką posługę miłosierdzia i gratulujemy tym, którzy z niej skorzystali.

foto i video: Kazimierz Kowalski

foto: Ojciec Józef Grzywacz

Misje Święte mają swoją wewnętrzną dynamikę, która najpierw prowadzi uczestników ku ich wnętrzu, by potem pokazać im perspektywy zewnętrzne. Dlatego pierwsze pięć dni tego czasu można porównać do etapów związanych z budowaniem lub remontem domu.

Fundamentem życia człowieka wierzącego jest odkrycie i przyjęcie prawdy o tym, że Bóg jest miłością i kocha nas bezwarunkowo. To centrum Dobrej Nowiny, bez którego inne elementy będą wypaczone. Dlatego od tego tematu zaczęli swe przepowiadanie ojcowie misjonarzy. Papież Benedykt XVI definiując wiarę napisał, że jest nadzieją na miłość. Bez takiego widzenia naszej relacji z Bogiem trudno o radość wiary oraz o zrozumienie dramatu grzechu.
Właśnie temat grzechu, rozumianego, jako odrzucenie Bożej miłości i nieposłuszeństwo wobec Niego, było tematem drugiego dnia Misji. Tylko uznając swą grzeszność możemy otworzyć się na Boże Miłosierdzie. Bóg nie szuka w nas grzechu, ale sposobu, jak z niego wyzwolić każdego człowieka.
Te prawdy poprowadziły nas do czwartego elementu wznoszenia budowli naszego życia, jakim powinno być pojednanie z Bogiem i bliźnimi. W tym dniu Ksiądz Proboszcz podczas Eucharystii, w zaproponowanym przez misjonarzy obrzędzie, przeprosił parafian za zło im wyrządzone, uścisnął im dłonie na zgodę oraz klęcząc przed ołtarzem prosił Boga o zmiłowanie. Do takiej postawy inspiruje nas sam Bóg, który w Swoim Synu wyciągnął do nas dłoń do pojednania. To On złożył siebie w ofierze za nasze grzechy i prosi byśmy uwierzyli Jego miłości miłosiernej.
Finałem kładzenia fundamentu przez ojców misjonarzy był obrzęd opowiedzenia się za Jezusem. Było to owocem rozpoznania w Jezusie Chrystusie jedynego Pana i Zbawiciela, który jest w stanie wyrwać nas ze szponów Złego oraz grzechu. On też jest Światłem, które pozwala nam rozeznać właściwą drogę życia i umacnia w kroczeniu po niej.
Te pięć dni było istotne, by umocnić, czy też odnowić nas duchowo i przygotować do przyjęcia Bożej misji.

foto: Kazimierz Kowalski

Początkiem przygotowań do Misji Świętych w naszej parafii było grudniowe spotkanie z o. Józefem Grzywaczem. Ustalona wtedy „mapa drogowa” i termin stały się impulsem do dalszych działań oraz „stawiania” znaków prowadzących do tego czasu łaski.

Pierwszym drogowskazem była Niedziela przedmisyjna, związana z przepowiadaniem o. Józefa oraz spotkaniem z przedstawicielami grup apostolskich, którzy chcieli się głębiej zaangażować w planowane zadania. Konferencja ojca misjonarza i dyskusja świadomiły nam cele, etapy i zadania jakie stoją przed nami, by dobrze się przygotować, a następnie owocnie przeżyć ten święty czas.
Drugim drogowskazem informującym o nadchodzących Misjach, była, w wielororaki sposób podejmowana, modlitwa. Tę intencję podejmowaliśmy w trakcie różnych nabożeństw, mszy niedzielnych oraz indywidualnie. Szczególną formą modlitewnej troski było przygotowanie i rozlosowanie kartek z imionami i nazwiskami wszystkich naszych parafian. Rozlosowane między chętnych osób uświadomiły nam, że nikt z parafian nie jest pozostawiony sam sobie i ma zapewnioną duchową opiekę. Wreszcie każdy dorosły parafianin otrzymał pocztówkę z modlitwą za Misje Parafialne, a następnie została dostarczona do domów ulotka z programem. Zwieńczeniem modlitewnego szturmu była Nowenna za przyczyną Matki Bożej odprawiona w przeddzień Misji.
Trzecim znakiem informacyjnym stały się rozwieszone plakaty, baner przed kościołem oraz 25 drewnianych drogowskazów. Drogowskazy z napisem MISJE ŚWIĘTE i podaną odległością, pokazywały kierunek i zapraszały do wyruszenia w tę duchową podróż. Ustawione na dwudziestu pięciu krzyżówkach, informowały nie tylko odległości od świątyni, ale też były pytaniem o to, jak na zareagujemy.
Najważniejszym jednak, czwartym drogowskazem, był każdy z parafian, który odpowiedział „tak” na zaproszenie na Misje Święte. Indywidualne rozmowy i modlitwy najbardziej przyczyniły się do owocności tego fundamentalnego dla życia parafii wydarzenia, podejmowanego raz na dziesięć lat.
Wszystkim zaangażowanym w posługę pokazywania kierunku ku Misjom składamy najserdeczniejsze podziękowania.

Sobotni wieczór 3 października 2026 roku był w naszej wspólnocie parafialnej momentem przełomowym, zakończył czas przygotowań, a rozpoczął przeżywanie Misji Świętych. Sprawowane przy tej okazji Nabożeństwo I Soboty, stanowiło swego rodzaju PROLOG tego czasu łaski.

Naszą modlitwę rozpoczęła uroczysta procesja wejścia, w której wprowadziliśmy do naszej świątyni misjonarzy ojców Sylwestra Cabałę i Józefa Grzywacza ze zgromadzenia Redemptorystów. W pierwszej nauce misyjnej usłyszeliśmy o Bogu, który również przez Maryję, wzywa nas do nawrócenia i przyjęcia Jego łaski. Ogromną rolę w tym procesie odgrywa modlitwa różańcowa. Jest ona przestrzenią odkrywania Bożych planów, nakłaniania do nich swego serca i zanurzania siebie i bliźnich w miłości. Przed modlitwą różańcową o. Józef poświęcił figurę Matki Bożej Fatimskiej, ofiarowaną do naszej świątyni przez mieszkańców Krzyszkowic, za co im serdecznie dziękujemy. Modląc się przed nią, powierzyliśmy Matce Najświętszej ten czas Bożego zmagania się o nasze zbawienie. 

Doroczna, już osiemnasta Pielgrzymka Kół Żywego Różańca, zaprowadziła nas tym razem do Miechowa zwanego Polską Jerozolimą, ze względu na rezydujący tu kiedyś Zakon Bożogrobców oraz replikę Grobu Pańskiego. Spotkanie powiązane było z Aktem Zawierzenia Maryi naszej diecezji.

Przedstawiciele Róż Żywego Różańca spotkali się w tej wspólnocie wiary, aby przez modlitwę i refleksję rozeznawać zadania, które należy podejmować we współczesnym świecie. Przygotowaniem do tego było zapoznanie się z historią miechowskiego sanktuarium oraz koncert pieśni religijnych w wykonaniu miejscowego chóru. Następujące po nich; konferencja i modlitwa różańcowa, dały zebranym odpowiedź na pytanie o to, jak człowiek wierzący powinien reagować na dziejące się wokół niego wydarzenia. Przy tej okazji poświęcono dróżki różańcowe, będące ubogaceniem duchowej oferty tego miejsca. Całość spotkania zakończyła Eucharystia i Akt Zawierzenia Matce Bożej naszej diecezji, którym przewodził bp Jan Piotrowski.

Pielgrzymka jeszcze raz uświadomiła uczestnikom, jak wielką rolę w życiu duchowym odgrywa modlitwa różańcowa i potrzebę rozwoju Róż Żywego Różańca.

W ostatnią niedzielę września przeżywaliśmy w naszej parafii Dzień seminaryjny. W ten sposób włączyliśmy się w modlitewną sztafetę troski o nowe, święte powołania do kapłaństwa.

Z tej okazji przyjechał do nas diakon Ulrich Monomani. Studiuje on od czterech lat w naszym kieleckim Wyższym Seminarium Duchownym. Przybył do Polski z Republiki Środkowej Afryki, z archidiecezji Bungi. Dzielił się z nami swoim doświadczeniem wiary i modlił tak za wychowawców i kleryków, jak i o nowe powołania. Jego obecność i głoszone słowo pięknie wpisały się w bezpośrednie przygotowanie do Misji. W homilii podkreślił rolę dokonywanych w życiu zmian, na czele z tą najważniejszą, jaką jest nawrócenie. Nawracać się to najpierw zmienić swe myślenie. Nie wystarczy zauważyć, że zmierzamy w złym kierunku, ale trzeba się zatrzymać, zawrócić i obrać właściwą drogę. Nie jest istotne, jak daleko zabrnęliśmy w ślepy zaułek, lecz to, czy odtąd zaczynamy iść prawidłowo. Po nawróceniu doświadczymy potknięć i upadków, nie one jednak się liczą, tylko cierpliwe i konsekwentne zmierzanie za głosem Boga. Diakon Ulrich dzieląc się swoim doświadczeniem wiary pomógł nam w zastanowieniu nad tym, jak potraktujemy zaproszenie do udziału w Misjach Świętych i je przeżyjemy.
Na dzień dzisiejszy w naszym kieleckim Seminarium studiuje 31 kleryków; 22 z Polski, 2 z Republiki Środkowej Afryki i 7 z Angoli. Z tego 8 młodych mężczyzn przyszło w tym roku na I rok studiów. To skromne liczby wobec potrzeb diecezji, gdyż wciągu 6 lat ubędzie z naszego grona kapłańskiego prawie 40 kapłanów. Dlatego potrzeba wspólnej modlitwy o powołania i duchowego wsparcia kleryków, również przez podjęcie duchowej adopcji kleryka.

Dziękujemy Ulrichowi za dar spotkania, modlitwy i głoszonego słowa, zapewniając go o duchowym wsparciu jego drogi powołania.

„Nie zamykajmy serc zbawienia nadszedł czas, gdy Chrystus puka w drzwi może ostatni raz.”
Z tym wezwaniem przeżywać będziemy czas Misji Świętych, prowadzonych przez Redemptorystów oo. Józefa Grzywacza i Sylwestra Cabale. Skorzystajmy jak najobficiej z tego daru.

PROGRAM MISJI ŚWIĘTYCH

Sobota – 3.10

• 19.30 – Msza święta uroczyście rozpoczynająca Misje święte wraz z Nabożeństwem I soboty

Niedziela – 04.10

• 8.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 10.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 11.00 Nauka stanowa dla małżonków i rodziców

• 12.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 15.00 Koronka do Bożego Miłosierdzia – w Gorzkowie

• 16.00 Msza święta i Nauka ogólna

Różaniec od poniedziałku do soboty
o godz. 8.30 i 17.30

Poniedziałek – 05.10

• 9.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 10.45 Spotkanie w szkole dla klas 5 – 8

• 15.00 Koronka do Bożego Miłosierdzia – w Chruszczynie M. i Kaczkowicach

• 18.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 20.30 Apel Misyjny

Wtorek – 06.10

• 9.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 10.45 Spotkanie w szkole dla klas 1 – 4

• 15.00 Koronka do Bożego Miłosierdzia – w Chruszczynie W. i Donatkowicach

• 18.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 19.00 Droga Krzyżowa ulicami parafii

Środa – 07.10 – Dzień spowiedzi

• Spowiedź: 8.30 – 10.00 i 16.00 – 19.00

• 9.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 15.00 Koronka do Bożego Miłosierdzia – w Nagórzankach i Wojsławicach

• 16.30 Msza święta i Nauka do dzieci

• 18.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 20.30 Apel Misyjny

Czwartek – 08.10

• 9.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 10.45 Spotkanie w szkole dla klas 1 – 4

• 15.00 Koronka do Bożego Miłosierdzia – w Wielgusie i Stojanowicach

• 18.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 20.30 Apel Misyjny

Piątek – 09.10

(Odnowienie przyrzeczeń małżeńskich)

• 9.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 10.45 Spotkanie w szkole dla klas 5 – 8

• 15.00 Koronka do Bożego Miłosierdzia – w Łyczakowie i Plechowie

• 18.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 20.30 Apel Misyjny

Sobota – 10.10

• 9.00 Msza święta z Namaszczeniem chorych

• 15.00 Koronka do Bożego Miłosierdzia – w Plechówce i Krzyszkowicach

• 18.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 20.30 Apel Misyjny

Niedziela – 11.10

• 8.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 10.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 12.00 Msza święta i Nauka ogólna

• 16.00 Nabożeństwo różańcowe

• 16.30 Msza święta z okazji Jubileuszu 700. lecia parafii sprawowana pod przewodnictwem Biskupa Jana Piotrowskiego z poświęceniem krzyża misyjnego oraz odnowionego obrazu Matki Bożej.

KORONKA DO BOŻEGO MIŁOSIERDZIA
godz. 15:00

NIEDZIELA

• Gorzków – KOŚCIÓŁ

PONIEDZIAŁEK

• Chruszczyna M. – Kapliczka w centrum

• Kaczkowice – Pod krzyżem na skrzyżowaniu

WTOREK

• Chruszczyna W. – Przy Kapliczce św. Jana Apostoła

• Donatkowice – Kapliczka

ŚRODA

• Nagórzanki – Kapliczka

• Wojsławice – Kapliczka na rozdrożu

CZWARTEK

• Wielgus – Przy krzyżu koło szkoły

• Stojanowice – Figura przy świetlicy

PIĄTEK

• Łyczaków – Przy krzyżu

• Plechów – Figura k/ Pałacu

SOBOTA

• Plechówka – Kapliczka św. Józefa

• Krzyszkowice – Kapliczka pod lasem