Pierwsza niedziela września jest w naszej parafii dniem modlitwy za uczniów i nauczycieli rozpoczynających kolejny rok szkolny. Najmłodszym zaś poświęcane są też tornistry z przyborami szkolnymi.

Budująco i miło jest spotkać się w tak odmłodzonej wspólnocie, zgromadzonej w naszej świątyni. Wyraźnie obniżona średnia wieku uczestników budzi nadzieję połączoną z radością. Msza sprawowana na rozpoczęcie Roku szkolnego 2026/27 pokazała też, to co istotne w przekazie wiary; rolę rodziny i świadectwo seniorów. Bez „wyciągniętej ręki” i propozycji „chodź ze mną do kościoła”, nie postawimy tamy procesom laicyzacji. A one postępują, co widać w zaproponowanej dla uczniów spowiedzi. Skorzystało z niej tylko 5 uczniów z klas od piątej do ósmej i ze szkół średnich oraz ponad dziesięcioro z klasy czwartej, na około 150 osób, które są w tych klasach, czyli 10%.
Poświęcone tornistry to nadzieja, ale i zadanie, by z łaską Bożą budować swą przyszłość.

W ostatnią sobotę wakacji odbyła się XIII Pielgrzymka Młodzieży Diecezji Kieleckiej do sanktuarium bł. Karoliny. Wzięła w niej udział również grupa młodzieży z naszej parafii, która przygotowuje się do przyjęcia sakramentu Bierzmowania.

Dzięki pomocy rodziców, dwudziestu jeden naszych młodych parafian mogło dotrzeć na spotkanie młodzieży z naszej diecezji. Najpierw nawiedziliśmy dom rodzinny Błogosławionej Męczennicy i przeszli drogą krzyżową wiodącą szlakiem jej męczeństwa w Wał Rudzie, a potem wzięliśmy udział w Eucharystii w Zabawie, pod przewodnictwem bpa Jana Piotrowskiego. Całość zakończyła się konferencją na intrygujący temat: „Co było pierwsze – język, czy ucho?” A w powrotnej drodze był jeszcze czas na lody w Szczurowej, skad pochodzi nasz Biskup Ordynariusz.

Szerzej o tym wydarzeniu możemy przeczytać w poniższym artykule.
https://share.google/4eMkFBcxXHPWMPsG1

Piękny zwyczaj składania Bogu dziękczynienia za otrzymane dary, znajduje swe rolnicze ucieleśnienie w uroczystości Dożynek. Również i w naszej wspólnocie mieliśmy radość doświadczyć tego w niedzielę 23 sierpnia.

Na parafialnych Dożynkach reprezentowane było siedem wiosek: Plechów, Łyczaków, Chruszczyna Wielka, Stojanowice, Gorzków, Kaczkowice i Krzyszkowice. Przyniesione kosze dziękczynne, wyrażają wdzięczność za otrzymany dar plonu i gotowość dzielenia się nim z potrzebującymi. To działanie, będące realizacją zadania wyznaczonego ludziom przez Stwórce, jest przestrzenią współpracy z Nim i osobistego uświęcenia. Dziękujemy wszystkim członkom delegacji i otaczamy modlitwą wszystkich trudzących się rolnictwem.

Prawda o tym, że zbawienie dokonuje się we wspólnocie i przez wspólnotę, nigdy „pojedynczo”, znalazła się potwierdzenie w miejscach odwiedzanych w ostatnim dniu pielgrzymki. W Kaliszu u św. Józefa i u Matki Bożej na Jasnej Górze widać piękno i owocność życia zjednoczonego z Jezusem Chrystusem, jedynym Panem i Zbawicielem.

Kaliskie Narodowe Sanktuarium św. Józefa, zwane polskim Nazaretem, podkreśla wartość rodziny, tej nadprzyrodzonej: Ojca, Syna i Ducha Świętego, jak i tej ziemskiej: Jezusa, Maryi i Józefa. Tutejszy kościół wzniesiono miedzy XIV a XVII wiekiem. Czczony tu obraz związany z cudem we wsi Szulec z roku 1670. Sparaliżowany włościanin Stobień otrzymał we śnie wezwanie do ufundowania obrazu Świętej Rodziny. Do wywiązaniu się z tego zadania i ucałowaniu świętego wizerunku wyzdrowiał, a obraz przekazał do kościoła farnego w Kaliszu. W roku 1767 obraz został uznany za cudowny i koronowany koronami papieskimi w roku 1796. Był to pierwszy koronowany obraz na świecie, na którym byli nie tylko Jezus i Maryja, ale też św. Józef. O jego cudowności przypominają nie tylko liczne wota i świadectwa, lecz również sama jego kompozycja. Widzimy na nim dwie wspólnoty obecne w dwóch płaszczyznach.
Pionowa to wizja Trójcy Świętej i relacji w niej, a pozioma to Święta Rodzina. Obie płaszczyzny łączy Jezus. Maryja jest przedstawiona jako brzemienna, bo ma pod swym sercem cały Kościół. Św. Józef ma zaś twarz jak Bóg Ojciec. Idący Święci Rodzice są wpatrzeni w Jezusa i to On jest przewodnikiem. Istotnym jest tez to, ze rama obrazu ma kształt domu w przekroju. Nie dziwi więc podjęta tu modlitwa za nasze rodziny oraz Akt zawierzenia św. Józefowi.

Jednym z cudów przypisywanych św. Józefowi, było uratowanie kapłanów więzionych w Dachau. W obozie tym zostało osadzonych 1800 polskich kapłanów, z czego 1000 straciło życie. Obóz miał być zlikwidowany 29.04.1945 roku. Wiedząc o tym kapłani odprawili Nowennę do Opiekuna Świętej Rodziny. W dniu jej zakończenia 29 kwietnia nastąpiło wyzwolenie obozu. Księża wdzięczni za to ufundowali patenę i kaplicę oraz co roku tu pielgrzymowali, data ta stała się Dniem Męczeństwa Duchowieństwa Polskiego. O ogromie tej ofiary świadczy fakt, że z 16 tys. 353 księży pracujących w Polsce w 1939 r., aż 2 tys. 779 straciło życie w czasie II wojny światowej. Najwięcej księży zamordowano: 50% stanu osobowego z diecezji włocławskiej, 46% z chełmińskiej i po 36% z archidiecezji gnieźnieńskiej i poznańskiej. Przypomina o tym Sal Pamięci o kapłanach polskich prześladowanych i pomordowanych w trakcie II Wojny Światowej oraz kaplica ufundowania przez ocalałych kapłanów. Wspólną modlitwę przedłużyliśmy idąc Drogą Siedmiu Radości i Smutków św. Józefa. Nawiedzenie sanktuarium zwieńczyła Eucharystia sprawowana pod przewodnictwem bpa kaliskiego Damiana Bryla, z okazji 30. lecia reaktywacji Akcji Katolickiej. Ksiądz Biskup przypomniał o roli świeckich w dziele krzewienia wiary i kształtowaniu cywilizacji chrześcijańskiwj. Wszczepieni przez Chrzest w Cialo Chrystusa i Jego misję: proroka, kapłana i króla, jesteśmy wezwanii do współpraca z Nim na rzecz zbawienia świata.

Smaczny obiadek w „AnaBell” rozpoczął nasz spacer po Kaliszu, mieście wspomnianym na kartach historii przez Ptolemeusza już w roku 158 po Chrystusie, a więc równo 1600 lat przed wzniesieniem naszego obecnego gorzkowskiego kościoła. Następnie nawiedziliśmy katedrę i stanęli przy wyjątkowej fontannie zwanej „Noce i dnie”. To nie przypadek, bo z Kaliszem związaną była Maria Dąbrowska, autorka powieści o tym tytule. Finał tego utworu zawiera opis dramatu miasta, który dokonał wie w dniach od 7 do 22 sierpnia 1914 roku. Niemcy po wejściu bez jednego wystrzału, zaczęli je następnie ostrzeliwać i burzyć, doprowadzając do zniszczenia w 95% i spadku liczby ludności z 70 na 5 tysięcy.
Podoby los spotkał Wieluń, w którym się zatrzymaliśmy w drodze. Pierwsze polskie miasto zbombardowane podczas II Wojny Światowej. Jego straty osiągnęły 75% zniszczonych budynków i blisko 200 zabitych cywili. Wizyty w Kaliszu i Wieluniu pokazały, co może zrobić człowiek oderwany od Boga i próbujący budować szczęście bez Niego. Dlatego ucieszyliśmy, mogąc uczestniczyć na

Jasnej Górze w Akatyście i modlitwie różańcowej o pokój. Wszystko zakończył Apel Jasnogórski, po którym wyruszyliśmy do Gorzkowa.
Ważna była pokonana w te dni przestrzeń, nawiedzane miejsca i poznanie naszej historii tak ściśle powiązanej z wiarą w Boga, ale przede wszystkim ważne było światło Boże tu zobaczone i modlitwa o współpracę z nim. Ufamy, że przyniesie to owoce nie tylko w życiu uczestników, lecz również w życiu całej naszej wspólnoty parafialnej.

Rok 966 był przełomowym dla dziejów Polski ze względu na przyjęcie Chrztu przez Mieszka I, jego najbliższe otoczenie, a potem przez całe społeczeństwo jego państwa. To była przede wszystkim decyzja, u której podstaw była wiara, choć skutkująca też koncekwencjami geopolitycznymi. Jej pierwszych śladów szukaliśmy w drugim dniu pielgrzymki w Gnieźnie, na Ostrowie Lednickim i w Kazimierzu Biskupim.

Historia chrześcijaństwa na ziemiach polskich nie zaczyna się jednak dopiero od roku 966. Wcześniejsze jej ślady znajdujemy w Krakowie, Wiślicy – legenda o ochrzczeniu księcia Wiślan przez św. Metodego – oraz Wielkopolce, gdzie przetrwała legenda o wizycie tajemniczych gości u Piasta kołodzieja. Być może byli to pierwsi misjonarze. Te kontakty z chrześcijaństwem były możliwe dzięki państwu Wielkomorawskiemu, Czechom i Niemcom oraz przy okazji wymiany handlowej.
Gniezno z jego zabytkami i historiami opisanymi w różnych dziełach prowadzi nas do początków tego procesu zanurzania się naszych przodków w darze wiary w Boga Trójjedynego. Widać to podczas wizyty w podziemiach katedry, gdzie znajdujemy wymowny napis na jednej z płyt nagrobnych: Byliśmy, nie ma nas. Jesteście, nie będzie was. Rozwój tej budowli oddaje kolejne etapy rozwoju chrześcijaństwa w naszej Ojczyźnie. Idziemy tu od decyzji Mieszka I przez działania pierwszych misjonarzy, misję św. Wojciecha, Zjazd Gnieźnieński i ustanowienie organizacji kościelnej na ziemiach polskich, aż po reakcję pogaństwa w 1039 roku oraz powolne przywracanie ładu przez Kazimierza Odnowiciela. Szczególnym świadkiem tych dziejów są Drzwi gnieźnieńskie z XII w.. Na 18 kwaterach wykutych w brązie zapoznajemy się z historią życia i męczeństwa św. Wojciecha. Burzliwe dzieje jego samego oraz jego relikwii legły jako podwaliny kształtu Kościoła w Polsce.

To tu dokonano koronacji pięciu królów Polski. Tu znajduje się najstarsza biblioteka w Polsce. Wreszcie tu rezyduje Prymas Polski, który w Rzeczypospolitej Obojga Narodów, podczas bezkrólewia, pełnił funkcję intrreksa. Wizyta w katedrze była okazją do zatrzymania się przy konfesji św. Wojciecha i do Eucharystii. Podczas jej sprawowania modliliśmy się w intencji umocnienia i ożywienia wiary w naszej parafii. A słowo Boże z Księgi proroka Ezechiela, mówiące o ożywieniu wysłych kości, budziło nadzieję na odwrócenie procesów laicyzacji oraz stanowiło wezwanie do gorącej modlitwy w tej intencji. Do uznania, że wiara to nie tylko wiedza, ale żywa więź z Jezusem, który przychodzi nas zbawić. Nie wolno Go przyjmować jak cos martwego, ale jak źródło pełni życia. O mocy tej więzi zaświadczył bł. Kardynał Stefan Wyszyński. Wizyta w pobliskim Muzeum Diecezjanym, znajdującym się na miejscu dawnego grodu i palatinum Mieszka I oraz pierwszego kościoła pw. Św. Jerzego, wzniesionego na miejscu dawnego kultu pogańskiego, dała nam możliwość poznania bogactwa kultury chrześcijańskiej na naszych ziemiach. Wśród eksponatów była też figurka naszej św. Małgorzaty.

Po objedzie miała miejsce wizyta na pobliskim Ostrowie Lednickim. Znajdująca się na wyspie rotunda z basenami chrzcielnymi jest być może miejscem Chrztu Polski. Dlatego w tej przestrzeni dokonaliśmy odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych, dziękując Trójcy Świętej za łaskę Chrztu i modląc się o współpracę z nią dla każdej osoby z naszej wspólnoty parafialnej. Warto wiedzieć, że na Ostrowie Lednickim powstał pierwszy kościół grodowy w Polsce. Stąd Droga poprowadziła nas na pobliskie Pola Lednickie, na których o. Jan Góra zainicjował spotkania młodzieży. W centrum placu znajduje się brama w formie ryby. Nawiązuje ona do starochrześcijańskiej tradycji, według której grecka nazwa ryby ἰχθύς (czytaj Ichtys) jest akrostychem, czyli skrótem:
I (Iēsoûs) – Jezus
CH (Christós) – Chrystus
TH (Theoû) – Boga
Y (Hyiós) – Syn
S (Sōtḗr) – Zbawca

W jej kontekście inspirująco brzmią słowa św. Jana Pawła II do czuwających na Lednicy: „Nie wystarczy przekroczyć bramy, trzeba iść w głąb”. To ważne dla nas przeżywających Jubileusz 700. lecia pierwszej wzmianki o parafii. Wagę bowiem mają nie tyle kolejne lata dopisywane do naszej historii, ale to czym są wypełnione. Ważne jest to, co dziś robimy, by pogłębiać wiarę. W tym kontekście symbolicznego znaczenia nabrało moczenie nóżek w jeziorze. Po powrocie na nocleg było jeszcze zwiedzanie klasztoru w Kazimierzu Biskupim. Z tym miejscem związany jest, sięgający XII w., kult Pięciu Pierwszych Męczenników Polskich. O klasztorze, jego historii oraz Misjonarzach Świętej Rodziny, którzy mają tu Seminarium i dom rekolekcyjny, opowiedział nam kleryk Miłosz. Zwiedzanie zakończyło się wizytą w lokalnym muzeum misyjnym.

Dotykając w tym dniu korzeni chrześcijaństwa na ziemiach polskich, zostaliśmy wezwani do podjęcia sztafety poniesienia dalej łaski wiary tu przyjętej

Jubileusz 700. lecia naszej parafii, jest okazją do poszukiwań jej źródeł. Kolejnym tego etapem stała się pielgrzymka do pierwszej historycznej stolicy Polski i miejsca Chrztu księcia Mieszka I. Trzydniowa wyprawa oddawała wnętrze gorzkowskiego kościoła: ołtarz Matki Bożej, ołtarz główny z chrzcielnicą i symbolami Trójcy Świętej oraz ołtarz św. Józefa.

Rozpoczęta wczesnym rankiem pielgrzymka powiodła nas najpierw do Świnic Warckich koło Koła. To tu 25.08.1905 roku urodziła się Helena Kowalska,a następnie została ochrzczona w niedzielę 27.08. Jej rodzice dziesięć lat czekali po ślubie na dzieci, a potem mieli ich dziesięcioro. Mając 7 lat Helenka pierwszy raz odczuwa chęć poświęcenia życia Bogu. W wieku 9 lat przystąpiła do I Spowiedzi i Komunii św.. Przejęta tym faktem, gdy wraca do domu z bliskimi prosi, by mogła iść sama, bo chce ucieszyć się tym, czego doświadczyła. Sąsiadka widząc ją samotną, pyta: „Helenko, czemu idziesz sama?” Na co słyszy odpowiedź: „Ja nie idę sama, ja idę z Jezusem.” To nas uczy, że gdy wejdę w żywą więź z Jezusem, to poczuję się bezpiecznie, a to będzie prowadzić do zaufania Mu. To rodzi się na modlitwie i podczas Komunii św. To zaufanie zaprowadziło ją do zakonu, gdzie przyjęła imię Faustyna, a potem otwarło na objawienia Jezusa Miłosiernego. Współpraca z łaską Bożą czyni rzeczy po ludzku niewyobrażalne. Dziś orędzie o Bożym Miłosiernym, i jej sekretarkę Faustynę, zna cały świat. Święta będąc w swoim rodzinnym kościele ostatni raz, usłyszała od Jezusa: Wybranko moja,udzielę Ci jeszcze większych łask, abyś była świadkiem przez całą wieczność nieskończonego Miłosierdzia Mojego. O tym wszystkim pięknie nam opowiedziała pochodząca że Słowacji s. Tymotea.

Centralnym miejscem pierwszego dnia było sanktuarium Matki Bożej w Licheniu. Jego początki związane są z Lasem Grąblińskim i żołnierzem Tomaszem Kłossowskim, który w roku 1844 zawiesił tu wizerunek Matki Bożej, jaka objawiła mu się i uzdrowiła po bitwie pod Lipskiem w 1813 roku. Szczegóły historii na https://share.google/mvq7peQORzveEzVyd Dwa lata po zawieszeniu na pniu drzewa obrazka o wymiarach 9,x15,5 cm, wiarus zmarł, a jego misję po kolejnym objawieniu Matki Bożej, w roku 1850 podjął tutejszy pasterz, Mikołaj Sikatka. W Lesie Grąblińskim są w sumie trzy miejsca kolejnych objawień, które stały się miejscem naszej zadumy i modlitwy. Obok jest kościół zgromadzenia sióstr anuncjatek. Objawienia i ochrona Matki Bożej przed cholerą zaowocowały przeniesieniem obrazu do kościoł św. Doroty w Licheniu. Tam na przestrzeni dziesięcioleci zasłynął kolejnymi łaskami, co zaowocowało koronacją, koronami papieskimi 15.08.1967 r. Kościół ten nawiedziliśmy po przyjeździe do Lichenia. Obok znajduje się kaplica z krzyżem, do którego w lipcu 1944 r., strzelała wychowawczyni chłopców z obozu hitlerjungen, czyniąc w nim dziury i dający wyraz nienawiści do wiary i Jezusa. Jej nagła śmierć po 4 godzinach od strzelania, była dla wielu znakiem z nieba. Stamtąd przeszliśmy do nowej świątyni, która została wybudowana w 10 lat pod kierownictwem marianina ks. Eugeniusz Makulski, tylko ze składek wiernych. Jest ona największym kościołem w Polsce, ósmym w Europie i 12 na świecie. Jej poświęcenie nastąpiło w roku 2004, bazyliką stała się w 2005, a cudowny obraz przeniesiono tu w 2006.

Licheńskim sanktuarium opiekują się Księża Marianie, będący duchowymi synami św. Stanisława Papczyńskiego, założyciela zgromadzenia. Przy sanktuarium są liczne dzieła miłosierdzia, które pokazują, jak duchowość przekłada się na działanie. Całość sanktuarium obejmuje powierzchnię 97 hektarów, na której w różnych dziełach zatrudnionych jest do 300 osób. Skorzystaliśmy z tego podziwiając piękno tego miejsca i jedząc pyszny obiad w domu pielgrzyma.

Świadomi „treści” tego świętego miejsca podjęliśmy duchową podróż. Była więc Droga krzyżowa po tutejszej Golgocie, Eucharystia w bazylice, czas na osobiste rozważanie słowa Bożego i różaniec. Wszystko zakończył Apel wieczorny przed obrazem. Prowadzący go kapłan przypomniał w kontekście śmierci Zbawiciela, że aby usłyszeć Jezusa tak, jak Maryja, to trzeba przybliżyć się do krzyża, wyciszyć i wyczulić słuch. To znak dla nas z perspektywy kultu naszej patronki, która uczy nas oparcia życia na mocy płynącej z krzyża. Warto skorzystać z tego, przychodząc na comiesięczne nabożeństwa ku czci św. Małgorzaty w trzecie piątki miesiąca.

Pierwszy dzień pielgrzymki zakończyliśmy noclegiem w domu rekolekcyjnym Misjonarzy Świętej Rodziny w Kazimierzu Biskupim.

Od dwudziestu pięciu lat, w sanktuarium bł. Karoliny Kózkówny w Zabawie, każdego 18 dnia miesiąca, odbywają modlitewne czuwania. Rozpoczyna je w Wał Rudzie Droga krzyżowa śladami jej męczeństwa, o której poprowadzenie w tym miesiącu poprosił Ksiądz Kustosz naszą parafię.

Dziesięcioosobowa delegacja reprezentowała naszą wspólnotę parafialną, a sześcioro z nich przeczytało przygotowane rozważania, które zamieszczamy poniżej. Prawie tysięczna rzesza wiernych włączyła się w nie duchowo. Było to wielkim przeżyciem i zaszczytem, za co jesteśmy wdzięczni Bogu. Wynikające z rozważań modlitwy prowadziły nas w różne obszary życia, a podejmowane w tak licznej wspólnocie, rodziły ufność w ich wysłuchanie.
Druga część czuwania miała miejsce w kościele w Zabawie. Składało się nie duchowe przygotowanie i Eucharystia oraz adoracja połączona z uwielbieniem i modlitwą o uzdrowienie. Duchową ucztę o godzinie 20 zakończyły świadectwa.
W trakcie całego czuwania modliliśmy się za naszą parafię przeżywającą Jubileusz i za zbliżające się Misje Święte.
Wszystkim, którzy jeszcze tu nie byli polecamy to duchowe dobro, bo to tylko 34 kilometry od nas, zachęcając do przyjazdu w kolejny 18 dzień miesiąca.

ROZWAŻANIA DROGI KRZYŻOWEJ W WAŁ RUDZIE W DNIU 18.08.2026 ROKU

STACJA I

Prokurator rzymski Piłat skazuje na śmierć Jezusa z Nazaretu. Powód: oskarżenie o herezję, o nazywanie siebie Synem Bożym, co podważa boską władzę cezara. W dzisiejszych czasach wielu chrześcijan, w imię postępu oraz fałszywie pojętej wolności, wciąż jest niesłusznie oskarżanych i skazywanych. Ci świadkowie swoją mężną, pełną odwagi i pokory postawą, mimo to bronią prawdy i wiary, nawet za cenę utraty życia.
A za co otrzymała karę śmierci Karolina? Za to, że była młodą, budzącą u rosyjskiego żołdaka pożądanie, dziewczyną. Za to, że nie chciała oddać swej czystości, za kolejne lata życia. Za to, że była wierna Bożym przykazaniom. Za to wreszcie, że została sama, bo nie miał jej kto obronić.
Panie Jezu, Ty zgodziłeś się oddać życie za każdego człowieka, nawet największego grzesznika, nie szukając ucieczki w Swą Boską wszechmoc. Dlatego dziś pytasz mnie o pielęgnowanie cnoty męstwa, o bronienie prawdy i wiary w każdej sytuacji. Pytasz o wierność Bożym przykazaniom i życiu w mocy słowa Bożego. Pytasz o to, komu i jakim wartościom chcę być wierny.
Panie Jezu dodaj mi odwagi w głoszeniu życiem piękna Twojej miłości. Naucz mnie odpowiedzialności i dotrzymywania danego słowa.

STACJA II

Przyjęty przez Jezusa krzyż jest ciężki, nie tyle wagą, co masą naszych grzechów. A do tego wokół pełno nienawiści oraz lęku tych, którzy dotąd szli za Tobą. Mimo wszystko Jezus się nie waha w wypełnieniu woli Ojca do końca. Wie, że od przyjęcia tego najważniejszego ciężaru zależy zbawienie każdego człowieka. To dopełnienie misji, która prowadziła przez wiele krzyży, a zaczęła się od miłości i „tak” powiedzianemu Ojcu w niebie.
Ostatni, najistotniejszy krzyż, zaproponowany przez Boga do podjęcia przez Karolinę przyszedł do jej domu, który według mamy miał być bezpieczniejszy niż pójście do kościoła na mszę. Nie mogąc uczestniczyć w Najświętszej Ofierze Chrystusa podczas Eucharystii, stanęła wobec decyzji, by złożyć dar życia za wiarę i zachowanie czystości.
Różne są krzyże w naszym życiu. I przychodzą tak nieoczekiwanie. Bóg jednak nigdy nie daje krzyża ponad nasze siły. Ważne jest zatem to, jak je przyjmujemy. Czy żyjemy z przeświadczeniem, że to może być ostatni dany nam do poniesienia krzyż? Czy ufamy, że z Boża pomocą jest on do uniesienia?
Panie Jezu, cichy i pokornego serca, naucz mnie z miłością i pokorą przyjmować wolę Ojca przybierającą postać krzyży do poniesienia w życiu.

STACJA III

Jezus po raz pierwszy upada pod ciężarem krzyża. Bóg Wcielony doświadcza słabości ludzkiej natury i przyjmuje to z pokorą. Wie, że zło zawarte w cierpieniu tylko w zjednoczeniu z Bogiem staje się w dobrem i przyjmuje różne postacie miłości. Przeżywane z wiarą cierpienie ma sens.
Karolina opuszczona na brzegu lasu przez tatę, bierze udział w pierwszym upadku Jezusa. Gdy ludzkie zabezpieczenia zawiodły, mądrość i męstwo może dać tylko Bóg. Przyjęcie Jego woli zawsze prowadzi do powstania, choć obserwatorzy mogą się mylić w ocenie.
Ileż jest sytuacji w życiu, gdy nie potrafię wziąć własnego krzyża, zaakceptować swych słabości i lęków. A potem trwając w upadku, zganiam na okoliczności życia lub odpłacam złem za zło.
Jezu dodaj mi sił, abym potrafiła podnieść się z każdego upadku i ufając Tobie mężnie znosiła doświadczane przeciwności.

STACJA IV

Do Jezusa podchodzi zrozpaczona Matka. Bardzo cierpi. Jednak nie opuszcza swego syna – jest przy nim do końca. Mocą miłości łączy się z Tym, który tu na ziemi od Niej uczył się ufnej miłości wobec Boga i ludzi. Taki wyjątkowy egzamin.
Miłość mamy towarzyszyła Karolinie. I choć w wałrudzkim lesie nie ma jej teraz przy niej fizycznie, to owoc wychowania w miłości zakorzenionej w Bogu, wydaje obfity plon w postaci walki o swoją godność nawet za cenę życia.
Co w naszym życiu jest owocem tej matczynej, czy szerzej pojmując, rodzicielskiej miłości? Wrażliwość na wartości oraz wierność im, otrzymana od bliskich, bywa przez świat uznawana za słabość. Umieć się ustawić w życiu i doświadczać jak najliczniejszych przyjemności, to często budzi podziw i jest nagradzane aplauzem świata.
Panie Jezu spotykając swoją Matkę, Maryję, nie wstydzisz się jej oraz łez wzruszenia, bo przez spotkanie z Nią przypominasz sobie jak promieniuje miłość i co dla zbawienia ludzi może uczynić jeden człowiek. Chryste ucz nas budowania życia w rodzinach na fundamencie miłości.
Niech znakiem tej rodzicielskiej troski o to będzie teraz gest błogosławieństwa udzielony dzieciom i młodzieży tu obecnej. Prosimy, by rodzice, opiekunowie grup lub osoby idące obok, pobłogosławiły młodych, czyniąc im znak krzyża na czole.

STACJA V

W życiu dokonujemy wyboru przyjaciół, czy znajomych przy równoczesnym unikaniu innych. Różne są tego powody, i to nie zawsze obiektywne. Bywa, że po czasie odkrywamy, jak wiele traciliśmy dystansując się od kogoś ze względu na swe uprzedzenia, czy zasłyszaną opinię.
Panie Jezu, idąc na Golgotę wyglądałeś jak złoczyńca. Dlatego nie dziwi fakt opierania się Szymona z Cyreny, przymuszonego do dźwigania z Tobą krzyża. Zabolało go to, że w oczach gapiów stał się przedmiotem drwin, czy pogardy. Jednak z perspektywy Twojej i dziejów zbawienia, ta przymusowa pomoc była bezcenna, a z czasem odmieniła też Szymona.
Obserwujący z ukrycia szamoczącą się z żołnierzem Karolinę chłopcy nie mieli odwagi by jej pomóc. Ale to ich świadectwo było kluczowe dla poszukiwań jej ciała i doprowadzenia do ogłoszenia jej błogosławioną.
Panie Jezu, naucz mnie odwagi i miłości w niesieniu pomocy każdemu, kto jej potrzebuje bez względu na to jak wygląda. Pomóż mi uwierzyć, że to co po ludzku nieudane, budzące lęk, czy odpychające może przepięknie odmienić nasze życie.

STACJA VI

Jak wielu ludzi stało i patrzyło na umęczonego skazańca, podążającego ostatkiem sił na miejsce kaźni. Zapewne towarzyszyły im różne myśli, czy emocje. Jedno było wspólne, dystans. Na pomoc, choć po ludzku absurdalną, zdecydowała się tylko Weronika.
Dla Karoliny pomocą okazało się jej serce napełnione wiarą i żywą miłością do Boga, oczyszczane w spowiedzi i pielęgnujące przykłady życia świętych. Z punktu widzenia tego
świata rzeczy nieprzydatne, ale z duchowej perspektywy fundamentalne, by się nie poddać.
Jakże często przechodzimy obok kogoś obojętnie, udajemy, że nie widzimy lub usprawiedliwiamy się bezsilnością wobec danego problemu. A może zamiast dywagować, warto dać tę odrobinę, która nam przychodzi do głowy, to słowo, które może odmienić czyjś los? Nie bać się, że ktoś wyśmieje tę drobinę, którą dajemy.
Panie Jezu, który nigdy nie męczysz się miłością, ucz nas wyobraźni miłosierdzia i męstwa w bezinteresownej miłości wobec bliźnich.

STACJA VII

Drugi upadek Jezusa rani zdecydowanie bardziej i trudniej z niego powstać. Wiele rzeczy składa się na to. Ale też wiele dobra zasianego w sercu Jezusa na rozmowach z Ojcem oraz spotkaniach z ludźmi sprawia, że ma siły powstać.
Uszczypliwości jakich doświadczała w życiu Karolina umiała przeżywać opierając się na cnocie cierpliwości i mądrości danej od Boga. Dlatego szamocząc się z napastnikiem i uciekając przez znany sobie las nie skupiała się na bólu, ale na dobru, które warto i trzeba ocalić.
Powtarzające się upadki w jakiś grzech i trudy pracy nad sobą mogą nas zniechęcać lub nawet przyzwyczajać to trwania w złu. Czy ból z tym związany oznacza, że mam nie podejmować walki i nie już szukać pomocy w Bogu i bliźnich? Jezus nie jest biernym obserwatorem naszych upadków i słabości. W Nim jest nasze uzdrowienie.
Jezu daj mi ufność i odwagę, bym nie rezygnował z walki o swe zbawienie i jak najszybciej powracał do Ciebie po każdym upadku.

STACJA VIII

Niewiasty stojąc i płacząc, czyniły to tak wymownie, że nie sposób było je nie zauważyć. Widząc ogrom cierpienia, dały Jezusowi z serca dużo czułości. Tak, jak umiały. Otrzymały jednak stokroć więcej, bo pomoc w dostrzeżeniu tego, co niewidoczne dla oczu, a istotne w zbawieniu wiecznym.
Wyuczonemu w braniu siłą tego, co mu się podoba żołnierzowi, Karolina otwarła oczy na sprawy, które są ważniejsze niż życie. Ta ostatnia jej lekcja dociera dziś do nas. To owoc lekcji, które otrzymywała w domu i kościele, ale i tych, których sam udzielała swymi wyborami i słowami, również pod pobliską gruszą.
Nam też się zdarza współczuć, widząc czyjś ból. Czy to jednak wystarczy? Co robię, by zatrzymać zło, które panoszy się w świecie, a przede wszystkim w moim sercu? Każdy, nawet najmniejszy nasz krok w słuchaniu cierpiącego i w zmienianiu siebie o wiele bardziej mu pomoże.
Panie Jezu, dodawaj mi odwagi do działania i realnego przeciwstawiania się dostrzeganemu złu.

STCAJA IX

Gdy Jezus upada po raz trzeci, wydaje się, że to koniec. Bo patrząc na Jego umordowanie i czekającą go kaźń śmierci krzyżowej, rodzi się pytanie: Po co wstawać? Co zatem sprawiło, że Zbawiciel powstał, by dopełnić powierzonej Mu misji? Miłość granicząca z szaleństwem. Miłość otrzymana, którą przyszedł dawać, bo z Ojcem i Duchem Świętym jest Miłością.
Zgubione buty i ciernie raniące nogi nie powstrzymały Karoliny przed obroną tego, co dla niej było ważniejsze niż życie. Duchowe ślady tego świadectwa wybrzmiały w roku jej beatyfikacji, ale nie w Tarnowie, lecz na Westerplatte, gdy św. Jan Paweł II zachęcał młodych, by wymagali od siebie choćby inni od was nie wymagali.
Moją misją jest świętość. Czy mam świadomość, że Jezus walczy o mnie i wspierając mnie, bo Jemu zależy na mojej świętości, czyli szczęściu? Prosi tylko o jedno: Wesprzyj się na Mnie, przerzuć na mnie wszystkie swe słabości, a ja cię podniosę.
Panie Jezu, dawaj mi odwagę powracania do Ciebie po każdym upadku i znalezienia w Tobie miłości, dzięki której będę miał życie obfite.

STACJA X

Obnażyli Cię z szat Panie Jezu i los rzucili o Twoją suknię. Poniżyli Cię, wystawiając nagiego na pośmiewisko, chcąc zabrać Ci resztki ludzkiej godności. Nie udało im się, bo nie było na to Twojej zgody. Zewnętrzne szykany nie mogły Cię oderwać od miłości Ojca, a to ona stanowi o naszej niezbywalnej wartości.
Uciekając Karolina zgubiła buty i kurtkę, ale nie zgubiła wiary i walki o swoją godność. Chodząc do kościoła i modląc przy różnych okazjach, różnie mogła być odbierana. Ale dla niej liczyło się to, by być piękną w oczach Boga, aż do końca, aż za cenę utraty życia.
A ja, czy pamiętam, że jestem świątynią Ducha Świętego, dzieckiem Boga i dziedzicem królestwa niebieskiego? Ta prawda powinna wyznaczać kierunki mojego działania. To przekonanie powinno też być widoczne w traktowaniu bliźnich, szczególnie najsłabszych i pogardzanych. Bo od ich traktowania, dostosowywania kierunków życia, zależy prawdziwa wartość danej społeczności.
Panie Jezu naucz mnie patrzenia na bliźnich Twoimi oczami potrafiącymi dostrzegać to, co najcenniejsze w człowieku.

STACJA XI

Każdy krzyż to dzieło człowieka. Do krzyża przybijamy się sami, kiedy ulegamy naszym słabością lub jesteśmy krzywdzeni. Czasami wręcz prosimy się o krzyż ulegając pokusom i czyimś namową. Ty Jezu wybrałeś krzyż, zjednoczyłeś się z nim, by wyrazić ogrom miłości do nas. By zaświadczyć, jak Tobie bardzo na nas zależy. Jak na Golgocie, tak i dziś jednoczysz się z naszymi krzyżami.
Śmierć Karoliny na brzegu wałrudzkiego lasu nie była jedynym krzyżem w jej życiu, ale była ostatnim i najważniejszym. Stworzyła go zadająca cios szablą ręka oprawcy i twoja ręka broniąca się przed nim. Gdzie i kto cię nauczył czynienia takiego znaku? Kto dał ci tę mądrość i siłę?
Światu potrzebni są ludzie z wyobraźnią miłosierdzia, która pozwala przyjmować krzyże stworzone z napotkanej ludzkiej biedy i naszego bezinteresownego daru z siebie. Światu potrzeba ludzi kierujących się w zwykłych okolicznościach cnotą męstwa, czyniących przez to rzeczy niezwykłe. Ludzi opartych na Jezusie, a przez to pokazujących krzyż jako znak nadziei, miłości i zwycięstwa.
Pnie Jezu pomóż mi, bym już więcej moimi grzechami nie przybijała siebie i bliźnich do krzyża, ale przyjmując krzyże czyniła dobro wokół siebie.

STACJA XII

Z ludzkiej perspektywy to już koniec. Wykonało się. Misja spełniona, a może zniweczona. Jezus kona na krzyżu, a świat spowijają ciemności. I rodzi się pytanie: Życie Mu zabrali, czy on Je za nas ofiarował? Miłość umarła, czy przez ofiarę otwarła nam bramy życia wiecznego?
Dla brutalnego żołnierza było po wszystkim, choć nie tego się spodziewał wchodząc do domu Kóżków i widząc Karolinę, która wzbudziła w nim nieokiełznane pożądanie. On odszedł w niepamięć, a ona dzięki swemu życiu i ofierze została wyniesiona na ołtarze. Bo miłość na śmierć nie umiera!
Śmierć ciała nie tylko jest końcem życia na ziemi, ale początkiem nowego życia, do którego powinniśmy dążyć oraz przygotowywać się przez współpracę z łaską Bożą. Co robimy, by podjąć tę misję i pomóc w niej innym?
Panie Jezu daj nam światłe oczy serca, byśmy właściwie oceniali drogi naszego życia i umieli wybierać zawsze te, które jak najprościej prowadzą nas do nieba.

STACJA XIII

Po trzygodzinnym konaniu ciało Zbawiciela zostaje zdjęte z krzyża i przekazane Jego Matce. Czułość i po ludzku bezradność spotkały się ze sobą. Ale bez zaufania w miłość i wszechmoc Boga, obraz ten byłby ułomny. Najważniejszymi były rzeczy, które działy się w relacji do Boga i Jego woli. Pytanie o to, dlaczego to musiało się tak dokonać.
Znaleziona po kilkunastu dniach Karolina to nie tylko martwe ciało, ale świadek wierności Bogu. Jej pokaleczone, ale dziewicze ciało, budziło współczucie, podziw i ufność w Boże plany. Stawiało też pytania: Po co Bogu taka śmierć? Jak ja, bym się zachował w takiej sytuacji? Co jest dla mnie ważniejsze niż zachowanie ziemskiego życia?
Wiele rzeczy nas nuży, czy przeraża. A spotykane problemy chcemy, by jak najszybciej zniknęły. Nawet za cenę odwrócenia się od Boga i prawdziwych wartości. Nie dziwi więc fakt iż w wielu krajach legalizowane są prawa legalizujące aborcję i eutanazję lub inne rzeczywistości, mające jakoby ułatwić ludzkie życie. Nic z tego nie da nam spokoju i szczęścia, bo można je znaleźć tylko w zjednoczeniu z Bogiem.
Panie pomóż nam ufnie przyjmować i przeżywać to, czego nie rozumiemy, czekając na Twoje światło.

STACJA XIV

Ciało Jezusa zostaje oddane ziemi, a oprawcy nie kryją zadowolenia ze zwycięstwa. Choć nie do końca są pewni swego. Wydaje się, że Zbawiciel na zawsze jest już w ich rękach, a On został złożony w ręce Ojca, który jest Panem życia i śmierci. Gdy patrzymy tylko oczyma, wiele możemy przeoczyć.
Porzucający martwe ciało żołdak tak zapewne myślał. Lech od początku ci, którzy znaleźli umęczoną Karolinę, byli przekonani o jej męczeństwie i świętości. Wierzyli, że to ziarno rzucone w ziemię świata, w tak okrutny sposób wyda piękny owoc. Świadectwem tego była manifestacja podczas pogrzebu oraz zbierane świadectwa i modlitwy za przyczyną Karoliny.
Patrząc na różne wydarzenia naszego życia możemy ulec pokusie, że już wszystko zamknięte, trzeba to zostawić i iść dalej. Każde wydarzenie, krzyż to dary, których owoce bywają dostrzegalne po latach. Tak jak ta droga krzyżowa dziś przeżywana i intencje to przyniesione. Bo tylko Bóg wie, kiedy dać nam dar zmartwychwstania, nowego życia.
Panie Jezu dawaj mi odwagę świadczenia o Tobie i ufności w każdych okolicznościach życia.

Cotygodniowy cykl TVP3 KIELCE dotyczący niedzielnych rozważań słowa Bożego, został tym razem zrealizowany w Gorzkowie. Jego kontekstem były czytania na pierwszą niedzielę sierpnia 2026 roku.

Przewidziana na tę niedzielę Ewangelia o cudzie rozmnożenia chleba pięknie współbrzmi z trwającymi żniwami i z świadectwem błogosławionej Rodziny Ulmów, których relikwie posiadamy. Patrząc na znane nam obrazy i słuchając prowadzacego to rozważanie naszego Księdza Proboszcza, zastanówmy się jak my możemy innym dać jeść.
Inne filmy, z cyklu Siewcy słowa, z udziałem ks. Sławomira Sarka będą dostępne w zakładce:
https://youtu.be/n52JSALjZ9M?is=zdLe2zi35YiDgHFl

Już po raz szósty, ostatnia niedziela lipca, przeżywana była w Kościele, jako Światowy Dzień Dziadków i Osób Starszych. Z tej okazji Parafialny Zespół Caritas zaprosił naszych seniorów na biesiadę.

W ogrodzie parafialnym przygotowane zostały stoły i ławki, a wolontariusze zatroszczyli się, by nie było na nich pusto. W atmosferze letniego popołudnia, ponad trzydzieści osób zasiadło by świętować na cześć seniorów. Smaczne ciasta, bigos i grillowane kiełbaski oraz kaszaneczka dodały siły podczas wspólnego śpiewania piosenek religijnych i biesiadnych. Urozmaicone to zostało muzyką aranżowaną przez Pana Kazimierza Kowalskiego. Wszystko to sprawiło, że czas szybko mijał. Tak uczestnikom, jak i wolontariuszom serdecznie dziękujemy za dar spotkania.

Ostatnia niedziela lipca jest tradycyjnie dniem błogosławieństwa kierowców i ich pojazdów. Zbierane przy tej okazji ofiary wspierają zakup środków transportu na misjach.

Przyjmując dar Bożego błogosławieństwa dla nas i naszych pojazdów, chcemy dzielić się nim z bliźnim. Dlatego od lat jest ono powiązane z datkami na MIVA Polska, która koordynuj troskę o misjonarzy w zakresie potrzebnych im pojazdów. Z tego funduszu kupuje się samochody, motory, łodzie motorowe, czy nawet rowery, a wszystko po to, by z Dobrą Nowiną docierać do najdalszych zakątków świata. Tylko w 2025 roku dzięki wsparciu darczyńców MIVA Polska zrealizowała 130 projektów w 34 krajach świata, przekazując 1112 środków transportu. Dlatego z serca dziękujemy wszystkim ofiarodawcom.