Jubileusz parafii to czas wdzięczności, ale i szukania inspiracji na przyszłość. W tym duchu zapraszamy w dniach od 29.06 do 07.07 2016 r. na pielgrzymkę autokarową wiodącą przez cztery sanktuaria maryjne na Słowacji i w Chorwacji oraz trzy stolice.

Chcąc, by nasza wspólnota parafialna pogłębiała duchowość maryjną, proponujemy wyjazd, który ukaże różne jej formy i aspekty. Trasa wiodącą na południe Europy, wiedzie przez tereny wchodzące do 1918 roku w skład Austro-Węgier, a dziś stanowiące cztery odrębne kraje. Ich historią, kultura i religijność są ciekawym i inspirującym doświadczeniem. Odwiedzając cztery różne „domy” Matki Bożej, chcemy wpatrywać się w postawę służebną wobec Boga i wsłuchać się w Jej głos.

ZE WZGLĘDÓW ORGANIZACYJNYCH PROSZĘ O ZGŁOSZENIA DO KOŃCA STYCZNIA.
WARUNKIEM DOJŚCIA DO SKUTKU PIELGRZYMKI,
JEST ZGŁOSZENIE U KSIĘDZA PROBOSZCZA (TEL. 602 758 365)
CHĘCI UDZIAŁU PRZYNAJMNIEJ 20 OSÓB Z NASZEJ PARAFII.

PLAN PIELGRZYMKI
>>>KLIK<<<

Kościół czas pozostawania Jezusa Chrystusa w grobie upamiętnia adoracją,  niesprawowaniem Eucharystii i poświęceniem pokarmówna stółświąteczny. Dlatego najważniejsza liturgia w całym roku, liturgia Wigilii Paschalnej, sprawowana jest dopiero po zapadnięciu zmroku, który według rachuby biblijnej, przejętej przez Kościół, rozpoczyna już nowy dzień, czyli Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego. 

Od czasu pandemii, w naszej parafii, liturgia Wigilii Paschalnej zaczyna się tradycyjnie poświęceniem ognia, a kończy procesją rekurencyjną. W swym układzie nawiązuje ona do biblijnego wyjścia Izraelitów z niewoli egipskiej. Pokazuje, jak my dzięki Chrystusowi możemy wyjść z o wiele gorszej niewoli grzechu. Symbolem obecności Zbawiciela jest paschał, który nas prowadzi przez ciemności świata, jak Naród Wybrany prowadził świetlisty słup obłoku. Poświęcona woda nawiązuje do Morza Czerwonego, będącego ratunkiem dla uciekających, a zagładą dla Egipcjan. Woda Chrztu też nas ratuje od Złego, który nas ściga i kusi. Bogata liturgia słowa – osiem czytań i psalmów oraz Ewangelia – przypomina o Bogu wiernym i zbawiającym oraz o dziejach człowieka, przyjmującego lub odrzucającego Go. 

Właśnie do pamięci nawiązał w homilii ks. Proboszcz. Podkreślił, że Bóg zawsze pamięta o danym słowie i nie ustaje w wypełnianiu obietnic. Od skonfrontowania się z naszą pamięcią i wierności Bogu zależy nasze zbawienie. Jak Żydzi, co roku w nocy paschalną przypominali sobie i uobecniali wyzwolenie z Egiptu, tak chrzescijanie przypominają sobie w tę noc pokonanie Złego, grzechu i śmierci przez Jezusa Chrystusa. On, prawdziwy Baranek Boży, oznacza nas swą Krwią, by sztan nie miał do nas dostępu. O tym przypomina pokropienie poświęconą wodą. To zarazem nawiązanie do obrzędu zawarcia Przymierza. 

Całość liturgii kończy się Komunią świętą, czyli zjednoczeniem Boga z nami i nas z Nim oraz procesją rekurencyjną ogłaszającą zwycięstwo Chrystusa. Bóg wzywa nas przez te znaki, by pójść za Jezusem i wzywać bliźnich do zawierzenia Mu swego życia. 

Dziękujemy wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób włączyli się w liturgię i przyczynili do pięknego jej przeżycia. 

foto i wideo: Kazimierz Kowalski

Świętowanie Zmartwychwstania Pańskiego wiąże się z tajemnicą nowego życia, którego źródłem jest Bóg. Liczniejsza, w te wielkanocne dni, obecność dzieci to jeden z wymiarów ofiarowanej nam nadziei. 

Najbardziej można to dostrzec przy poświęceniu pokarmów. Przynoszone przez dzieci koszyki z produktami na stół świąteczny są okazją, by wprowadzić je w świat znaków wiary. Warto pokazać im ofiarę Jezusa oraz stanie się przez Niego pokarmem dla nas. Wizyta w kościele i chwila modlitwy przy grobie Pańskim, mogą być punktem wyjścia do opowiadania o dziejach zbawienia. Obecność dzieci w kościele to czytelny znak międzypokoleniowej sztafety wiary. Znak nadziei na nowe życie wiarą. Znak wzywający do troski o rodzące się w nich Boże życie. 

Wielki Piątek, jako dzień, w którym Kościół nie sprawuje Eucharystii, stanowi wezwanie do zjednoczenia z tajemnicą zbawczej męki Jezusa Chrystusa. Liturgia Męki Pańskiej, poprzedzona nabożeństwa Drogi krzyżowej, jest przestrzenią wdzięczności Bogu za zbawienie nam ofiarowane. 

Liturgia rozpoczyna się procesją, idącą w milczeniu do ołtarza, przed którym kapłan przyjmuje postawę prostacji, czyli leżenia krzyżem, a pozostali wierni klękają. Wyraża ona prawdę o przyznaniu się do bycia grzesznikami, do bycia prochem, z którego tylko Bóg może nas podnieść. 

Po wykonaniu Pasji przez chór i solistów, ksiądz Proboszcz przypomniał, że męka Chrystusa jest zestrojeniem serca Jezusa z naszym. On przyszedł wyzwolić nas z mocy Złego, grzechu i śmierci. Jego misja dopełniła się w ofierze krzyża, a z przebitego wtedy serca wypłynęły zdroje łask. Do tego nawiązuje tegoroczna grobu Pańskiego. Sadzawka przypomina o łasce Bożej, która przyjęta powoduje, że płoniemy światłem nadprzyrodzonym i stajemy się jak piękne, różnorodne kwiaty. Siedem świec i ozdobnych kwiatów nawiązuje do siedmiu wieków naszej parafii. Te minione lata to tysiące historii ludzkich, pięknych przez przyjmowane Boże dary. I dziś Bóg rozlewa Swe łaski, szczególnie przez sakramenty i modlitwę. Umieszczone w dekoracji lustro w formie krzyża zachęca do przyjrzenia się sobie. Zapytania o stan naszego korzystania z tych darów, ale i uwierzenia, że Wszechmocnego nigdy nie jest za późno na odnowę. On nigdy nami nie gardzi, choć nie ukrywa, że przemiana kosztuje, jest krzyżem. Lecz przecież bez śmierci dla tego złe nie ma Zmartwychwstania do świętości, dla dobra. Zachęceni też byliśmy do zatrzymania się i rozważenia siedmiu ostatnich słów Jezusa. 

Z tym inspiracjami podeszliśmy do adoracji krzyża. Całując go, oddawaliśmy cześć Zbawicielowi i jednoczyliśmy nasze słabości z mocą Jego miłości. 

Całość liturgii zakończyło przeniesienie Najświętszego Sakramentu do grobu Pańskiego. Tam adorację kontynuowali przedstawiciele wiosek, młodzieży oraz druchowie z OSP z Chruszczyny W., Donatkowic, Krzyszkowic i Gorzkowa.

foto: Kazimierz Kowalski

Przeżywana w Wielki Czwartek msza Wieczerzy Pańskiej rozpoczyna Triduum Paschalne, stanowiące centrum tajemnic zbawienia i roku liturgicznego. Stanowi ona zaproszenie ze strony Zbawiciela, by zestroić nasze serca z Jego sercem, nieustannie nas kochającym. 

To serce Jezusa pochyla się nad naszą słabością i pragnie nam służyć. O tej misji Odkupiciela, która dokonuje się w każdej Eucharystii, przypomniał nam w homilii ks. Michał. Opierając się na słowie Bożym i świadectwach świętych pokazał głębię tej miłości i moc płynącą z tego źródła łask. Ono nie jest do podziwiania, ale do czerpania z niego. Wciąż potrzeba przypominania o tym, że każda msza to uczta zapowiadająca i prowadząca do wiecznej uczty w niebie. 

Z pełnego przeżywania Eucharystii rodzi się postawa służby, o czym przypomniał nam obrzęd umycia nóg dwunastu mężczyznom. Ona nie kończy się błogosławieństwem, lecz prowadzi nas do bycia z Nim w naszej codzienności oraz służenia Mu w bliźnich. 

Liturgia Wielkiego Czwartku zakończyła się przeniesieniem Najświętszego Sakramentu do Ołtarza Wystawienia, czyli Ciemnicy. W tym roku jej tematyka nawiązywała do motywu serca Jezusowego, które bije dla nas, rozlewając miłość. Syn Boży scharmonizował rytm Swego serca z naszym. A od nas zależy, czy przezpelny udział w Eucharystii zjednoczymy się z Nim. Symboliczny wyrys elektrokardiogramu z napisem „Kocham Cię, Was” oraz datami stuleci istnienia naszej parafii jest pytaniem o naszą miłość i o czerpanie z mądrości przodków. 

foto: Kazimierz Kowalski

Niedziela ta upamiętniająca uroczysty wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy rozpoczyna doroczny liturgiczny obchód Wielkiego Tygodnia. 

Przyniesione do poświęcenia palmy i wspólna procesja stwarzają radosny nastrój. Jednak liturgia ta połączona jest z czytaniem opisu Męki Pańskiej, stwarzając kontrast, wiele mówiący o ulotności ludzkich nastrójw. Dlatego stanowi jeden wielki znak zapytania, dotyczący stanu naszej wiary. Wiary, która od euforii potrafi przejść do wzgardy i odrzucenia. Pasja wykonana przy idziale naszego chóru, jeszcze mocniej oddała pełną dramatyzmu i zadumy ostatnią drogę Jezusa. Drogę, która pokazuje wierność Boga. Niech Chrystus rzeczywiście zakróluje w naszym życiu. 

foto i wideo: Kazimierz Kowalski

W piątek przed Niedzielą Palmową wyruszyła z naszej świątyni X Nocna Droga Krzyżowa Dekanatu Skalbmierskiego, wpisując się w nasz parafialny jubileusz. Wysiłek podjęty ponad dwustu pątników stanowi ogromny dar duchowy i świadectwo wiary. 

Nocną Drogę krzyżową rozpoczęła Eucharystia sprawowana przez Dziekana Dekanatu Skalbmierskiego ks. Krzysztofa Balcera. Po jej zakończeniu rozpoczęło się nocne pielgrzymowanie przez Wielgus, Paśmiechy, Skorczów, Bełzów i Kózki do Skalbmierza.

Trasę 16 kilometrów pątnicy pokonali w niecałe 5 godzin z przerwą na poczęstunek w Skorczowie. W czternastu miejscach grupa zatrzymywała się na rozważania kolejnych stacji. Czas marszruty wypełniały różnorakie formy wspólnej modlitwy. I mimo przelotnych opadów uczestnicy uduchowieni i w dobrym nastroju dotarli do celu.

Cieszy, że wśród uczestników tej Nocnej Drogi krzyżowej nie zabrakło i naszych parafian, którzy stawili się w liczbie ponad dwudziestu osób. Dziękujemy i gratulujemy wszystkie uczestnikom oraz organizatorom.

Wraz z wiosną przyszedł czas na rozpoczęcie prac konserwatorskich przy ołtarzu św. Józefa, który jako ostatni z trzech naszych ołtarzy pozostał jeszcze do odnowy. 

Zachowany jeszcze w formie przemalowanej z początków XX wieku, ołtarz św. Józefa doczekał się wreszcie pracy przy nim. Jego demontaż pozwolił dostrzec sposób jego konstrukcji i wielość działań jakim był poddany na przestrzeni wieków. Jego zdemontowane i zabezpieczone elementy zostały przewiezione do pracowni konserwatorskiej, gdzie, jak liczymy, przez dwa lata zostaną oczyszczone, uzupełnione, zaimpregnowane i pokryte nową malaturą oraz ponownie pozłocone.

Osobną częścią prac będzie odnowienie obrazów przedstawiających św. Józefa i św. Antoniego z Padwy, które na razie jeszcze pozostały w kościele. W międzyczasie czasie będą prowadzone prace konserwatorskie przy narożniku, który był za ołtarzem.

Z zaciekawieniem czekamy na efekty tych działań i dziękujemy wszystkim ofiarodawcom. 

Jubileusz 700. lecia naszej parafii jest okazją do skrótowego przypomnienia naszej historii w zestawieniu z historią Kościoła i świata. W marcu sięgamy do XV wieku, by dziękować za ten etap życia gorzkowskiej parafii.

Historia Gorzkowa

• XV w. – wzmianki w dokumentach o wszystkich wioskach naszej parafii i ich rozwoju
  – kilkanaście wzmianek o właścicielach z parafii Gorzków w związku z procesami

• 1403 – Mikołaj z Gorzkowa rektorem Akademii Krakowskiej 

• 1408-14 – Mikołaj z Gorzkowa zostaje trzecim biskupem Wilna

• 1420 – Mikołaj plebanem 

• 1430 – Maciej plebanem

• 1490 – Jan plebanem

Historia Kościoła 

• 1414-18 – Sobór w Konstancji kończy schizmę w Kościele katolickim, znów tylko jeden papież, Marcin V

• 1430 – próba rabunku Ikony Jasnogórskiej, zakończona pocięciem mieczem twarzy Maryi 

• 1449 – biskup krakowski Zbigniew Oleśnicki,  jako pierwszy Polak zostaje kardynałem 

• 1477-89 – Wit Stwosz wykonuje ołtarz w kościele Mariackim 

Punktem wyjścia ostatniej nauki rekolekcyjnej były słowa papieża Franciszka „Bóg nigdy nie męczy się przebaczaniem nam; to nas męczy proszenie Go o miłosierdzie”. Całość zaś tego ostatniego nauczania była związana z pochyleniem się nad owocami sakramentu Pokuty i pojednania. 

Jezus przebaczając na krzyżu, zostawia tam też swój testament, a w nim powierza nam Swoją Matkę. Prosi, byśmy Ją wzięli do domu. A domem jest najpierw nasze serce. I Mama wchodząc tam, pomaga je uporządkować. Ale też cieszy się, gdy po spowiedzi przyjmujemy ją czystym sercem. Jednak Ona jest też z nami, gdy przyjmujemy Chrzest, i cieszy się wtedy, widząc jak przyoblekamy się w białą szatę. Maryja pragnie naszej czystości serca, naszej świętości, bo sama najlepiej wie, jak pięknie jest być obmytą łaską Bożą. Matka Najświętsza wciąż dba o to, by pomagać nam żyć w wolności od grzechu. Temu celowi ma służyć przyjęty przez wiernych skaplerz. On nie tylko daje nam udział w łaskach ofiarowanych przez Maryję, ale przypomina, by uciekać od złego, a wybierać wolę Bożą. O takich owocach przypomniał ojciec Mariusz, przytaczając historie związane z osobami, które przyjęły szkaplerz. Bo szkaplerz to przede wszystkim historia tego, jak bardzo Pan Bóg nas kocha. 

Owocem tego świadectwa, jakim było rekolekcyjne nauczanie o. Mariusz, stało się przyjęcie przez prawie czterdzieści osób szkaplerza karmelitańskiego. Odbywało się to po każdej mszy przed ołtarzem Matki Bożej. 

Dziękujemy o. Mariuszowi za przyjęcie zaproszenia i posługę wśród nas, zapewniając o wdzięcznej pamięci i modlitwie.