Już po raz szósty, ostatnia niedziela lipca, przeżywana była w Kościele, jako Światowy Dzień Dziadków i Osób Starszych. Z tej okazji Parafialny Zespół Caritas zaprosił naszych seniorów na biesiadę.

W ogrodzie parafialnym przygotowane zostały stoły i ławki, a wolontariusze zatroszczyli się, by nie było na nich pusto. W atmosferze letniego popołudnia, ponad trzydzieści osób zasiadło by świętować na cześć seniorów. Smaczne ciasta, bigos i grillowane kiełbaski oraz kaszaneczka dodały siły podczas wspólnego śpiewania piosenek religijnych i biesiadnych. Urozmaicone to zostało muzyką aranżowaną przez Pana Kazimierza Kowalskiego. Wszystko to sprawiło, że czas szybko mijał. Tak uczestnikom, jak i wolontariuszom serdecznie dziękujemy za dar spotkania.

Ostatnia niedziela lipca jest tradycyjnie dniem błogosławieństwa kierowców i ich pojazdów. Zbierane przy tej okazji ofiary wspierają zakup środków transportu na misjach.

Przyjmując dar Bożego błogosławieństwa dla nas i naszych pojazdów, chcemy dzielić się nim z bliźnim. Dlatego od lat jest ono powiązane z datkami na MIVA Polska, która koordynuj troskę o misjonarzy w zakresie potrzebnych im pojazdów. Z tego funduszu kupuje się samochody, motory, łodzie motorowe, czy nawet rowery, a wszystko po to, by z Dobrą Nowiną docierać do najdalszych zakątków świata. Tylko w 2025 roku dzięki wsparciu darczyńców MIVA Polska zrealizowała 130 projektów w 34 krajach świata, przekazując 1112 środków transportu. Dlatego z serca dziękujemy wszystkim ofiarodawcom.

Czas parafialnego Jubileuszu jest okazją do pytań i poszukiwań tego, co stanowi korzenie naszej wiary. Dlatego na zakończenie wakacji zapraszamy na trzydniową pielgrzymkę do sanktuariów Matki Bożej, św. Józefa i związanych z Chrztem Polski oraz naszą historią.

PROGRAM PIELGRZYMKI

20.08 – CZWARTEK
Wyjazd z Gorzkowa o godz. 4.00 – Las w Gręblinie – Licheń: zwiedzanie sanktuarium, Msza, obiad, czas wolny, Droga krzyżowa, Kolacja, Różaniec, Apel – Nocleg w Kazimierzu Biskupim

21.08 – PIĄTEK
Śniadanie w Kazimierzu Biskupim – Gniezno: zwiedzanie katedry i muzeum, Msza, obiad – Jezioro Lednickie: zwiedzanie skansenu i Ostrowa Lednickiego – Lednica – Nocleg w Kazimierzu Biskupim

22.08 – SOBOTA
Śniadanie w Kazimierzu Biskupim – Kalisz: nawiedzenie sanktuarium św. Józefa, Msza, Muzeum Księży z Dachau, obiad, spacer po mieście – Wieluń – Częstochowa: Apel Jasnogórski – powrót do Gorzkowa godz. 24.00.

KOSZT – 700 zł

Koszt obejmuje:
– 2 noclegi ze śniadaniem
– 3 obiady
– transport
– ubezpieczenie
– bilety wstępu i obsługę przewodników

Koszt nie obejmuje:
– śniadania w dniu wyjazdu
– kolacji

ZAPISY TYLKO PARAFIAN DO NIEDZIELI 02.08,
A PO NIEJ DLA OSÓB SPOZA PARAFII AŻ DO WYCZERPANIA MIEJSC.
PRZY ZAPISIE WPŁACAMY 200 ZŁ.

W świętowanie Jubileuszu naszej parafii związane z odnową wewnętrzną wpisane są też podejmowane w tym roku prace konserwatorskie. I tak odnowa duchowa zbiega się z troską o pełniący w niej istotną rolę dom Boży.

Zaplanowane na ten rok prace obejmują cztery obszary. Zaczęliśmy od demontażu i pierwszego etapu konserwacji ołtarza Świętych Józefa i Antoniego z Padwy. Z tym związane było zabezpieczenie i odnowa znajdujących się za nim ścian, czego efekty już są widoczne. Trzecią przestrzenią – najobszerniejszą i najkorzystniejszą – jest konserwacja nawy Matki Bożej, czyli zachodniej, aby zdążyć przed zaplanowanymi na październik uroczystościami. Wreszcie czwartą dziedziną jest dokończenie konserwacji dzwonnicy połączona z wymianą odeskowania. Cieszą postępy prac i życzliwość ofiarodawców tak żywności, jak i środków finansowych, za które dziękujemy. Polecajmy Bogu i Świętym wszystkie te działania, by pomyślnie mogły być zrealizowane.

Od pięciu lat, przy okazji odpustu ku czci św. Małgorzaty, przygotowywane są parafialne pierniki, tzw. „Margaritki”. Dochód zdobyty przy tej okazji przeznaczany jest dla chrześcijan prześladowanych za wiarę tak, jak nasza Patronka.

W tym roku wsparcie ofiarowaliśmy bliźnim z Libanu, którzy musieli opuści swe domostwa ze względu na wojnę. Prawie 800 tysięcy chrzescijan i muzułmanów zostało wypędzonych z tych terenów, na których działa terrorystyczny Hezbollah. Potrzebna jest im ogromną pomoc.

Dlatego dziękujemy za przygotowanie pierników osobom z Parafialnego Zespołu Caritas oraz za ich dekorację grupie Dzieci Bożych. Zebrane środki przekażemy do Libanu przez Caritas Polska.

700 lat świętowania ku czci św.  Małgorzaty, potwierdzone dokumentem z roku 1326, to piękna okazja do wdzięczności wyrażonej Bogu i wszystkim tworzącym przez wieki naszą wspólnotę wiary. W tych duchu, w poniedziałek 13 lipca, przeżywaliśmy Uroczystość Odpustową. 

Z racji odpustu zaprosiliśmy na poszczególne msze św. kapłanów związanych z naszą parafią:

– Mszy św. o godz. 8.00 przewodniczył ks. Stanisław Brzoza, a homilię wygłosił ks. Leszek Wójcik, 

– Mszy św. o godz. 10.00 przewodniczył ks. Robert Teter, a homilię wygłosił ks. Tomasz Prędotka, 

– Mszy św. o godz. 12.00 przewodniczył i wygłosił homilię bp Piotr Skucha, a procesję poprowadził ks. Wiesław Chęcina, 

– Mszy św. o godz. 18.00 przewodniczył i wygłosił homilię ks. Michał Krężel. 

Przypomniana w homiliach osoba św. Małgorzaty, była punktem wyjścia do pokazania aktualności jej świadectwa i wdzięczności za opiekę nad naszą parafią. Biskup Piotr Skucha podkreślił istotną rolę miłości w przeżywaniu przez Świętą relacji do Chrystusa. Tylko miłość daje mądrość i siłę do przeżywania wiary i wierności Zbawicielowi, aż po ofiarę z życia. Jej symbolem jest znak krzyża, którego mocą nasza patronka pokonała zakusy złego ducha. Opieka św. Małgorzaty powinna nas inspirować do obrony wiary i do wdzięczności za siedem wieków Jej opieki nad naszą wspólnotą parafialną. 

W kontekście przeżywania odpustu cieszy liczne skorzystanie z łaski odpustu zupełnego przez wiernych. Dziękujemy też wszystkim osobom, które włączyły się w przygotowanie i przebieg tej jubileuszowej uroczystości odpustowej. 

foto i video: Kazimierz Kowalski

Ostatni nocleg w połowie drogi do domu, znowu w Mariji Bistricy, był dobrym miejscem na podsumowującą refleksję wokół naszego pielgrzymowania. Zatrzymani między tym, co już za i tym, co jeszcze nie, mieliśmy okazję pomyśleć, jak zbilansować i opowiedzieć ten czas.

Pięknie się w ten klimat wpasowała poranna Eucharystia, przeżywana znowu w tutejszym sanktuarium Czarnej Madonny, z Ewangelią o uwolnieniu głuchego z opetania. Słuchając podczas pielgrzymki Boga i Maryi, mogliśmy doświadczyć uzdrowienia, którego owocem powinno być głoszenie wielkich i z pozoru małych dzieł Bożych. Po to otrzymaliśmy, by dzielić się dobrem ze spotkanymi ludźmi.

Po kilkugodzinnym przejeździe dotarliśmy do słowackiej Bratysławy. Miasta przez lata związanego z królestwem Węgier. Spacer po tutejszej starówce, był okazją do odkrycia historii i bogactwa stolicy naszych sąsiadów. Podczas wieńczącej wizytę w Bratysławie kolacji przyszło nam pożegnać nasz pilotkę, panią Asię. Jej pełna zaangażowania, merytoryczności i ciepła postawa, wzbudziła w nas ogrom wdzięczności wyrażony wspólnotowo i indywidualnie.
Ostatnim duchowym przystankiem była wizyta w pobliskim sanktuarium w Mariance, gdzie modliliśmy się różańcem. Ośrodek ten powstał w XIV wieku i był przestrzenią duchowego ubogacenia Węgrów, Słowaków i Austriaków, choć jego początki wiążą się z pustelnikiem, który miał w XI wieku wyrzeźbić z gruszy, czczoną tu figurkę Maryi z Dzieciątkiem. Dziś posługuje tu Zgromadzenie Braci Pocieszycieli z Getsemani. Działają oni na rzecz przebłagania za grzechy Słowian oraz podjęcia ich misji w Kościele. Przeżywana w takich okolicznościach modlitwa, była duchowym podsumowanie darowanego nam czasu pielgrzymki. A potem jeszcze tylko siedem godzin podróży i po 215 godzinach od wyruszenia, dotarliśmy ponownie do Gorzkowa.

Pielgrzymka zakończona. Wdzięczność wyrażona. Bogactwo przeżyć i wspomnień zapakowane w pamięci i serduchu. Przed nami misja: Jak to opowiedzieć i jak tym ubogacić bliźnich? Pan jeden to wie! Dlatego za to, co za i to co przed, CHWAŁA PANU!!!

Nadszedł dzień pożegnań, powrotu i … niespodzianek. Można powiedzieć, że Matka Boża chciała, byśmy trochę dłużej pobyli z Nią w Medjugoriu i to się Jej udało.

Rano okazało się, że w autokarze jest drobna usterka, wymagająca naprawy. W ten sposób, czekając na pojazd, mieliśmy okazję być jeszcze na miejscu objawień i trwać tu na modlitwie. Niestety poślizg czasowy spowodował potrzebę rezygnacji z nawiedzenia sanktuarium Matki Bożej z Lourdes w Vepricu. Trochę to zabolało i trzeba było sobie z tą wyrwą poradzić. Ważnym punktem dnia dzisiejszego była wizyta w Splicie, mieście związanym z cesarzem Dioklecjanem, który wzniósł tu swą siedzibę. On prześladowca chrzescijan, jeszcze za życia zobaczył ich zwycięstwo związane z aktem tolerancyjnym z roku 313. A dziś na miejscu jego pałacu i mauzoleum kwitnie chrześcijaństwo. Taka przewrotność losu, a mówiąc językiem wiary, zrządzenie Opatrzności Bożej.

W autokarze podjęliśmy wspólne, wyśpiewane uwielbienie Boga w darach, które w tej pielgrzymce otrzymaliśmy oraz modlitwę Nowenną do św. Małgorzaty. Zaś w trakcie Eucharystii przeżywanej na parkingu, Bóg ponownie przypomniał nam, że On kocha i pragnie, byśmy tę twórczą miłość zawsze przyjmowali.
Nocny przejazd wykorzystaliśmy do obejrzenia filmu „Sonata”, ukazującego tragiczne, ale finalnie piękne losy schorowanego chłopca spod Zakopanego. Bo w życiu nie ma przypadków, tylko my nie zawsze dostrzegamy Boże impulsy. Dzisiejsze wędrowanie zakończyliśmy znowu w Mariji Bistricy, dziękując za piękno tego dnia powrotu.

Pielgrzym to człowiek drogi stąd do wieczności, czyli do domu Ojca. Człowiek pytający o to, jak ją znaleźć i co zrobić, by z niej nie zboczyć.

Jedna z odpowiedzi pada w postaci Drogi krzyżowej i to na nią wybraliśmy się w niedzielny poranek. Trasa prowadząca na wzgórze Kriżewac jest wymagająca, ale też sprzyja rozważaniom. A te koncentrowały się wokół wizji Jezusa, jako Króla wstępującego na tron chwały. Jego zaufanie Ojcu, pokora i poświęcenie dla nas sprawiły, że doszedł do celu, jakim było nasze zbawienie. Finałem drogi była modlitwa przy wzniesionym na szczycie krzyżu, która była dotknięciem nas łaską Bożą. Tego owocu doświadczyliśmy podczas Eucharystii sprawowanej na terenie sanktuarium we wspólnocie grup z Polski. Spotkanie tylu rodaków było bardzo budujące. A w słowie Bożym usłyszeliśmy o Zbawicielu biorącym nasze trudy na siebie. Świadectwem potwierdzającym to była wieczorna modlitwa o uzdrowienie. Zanim jednak w niej uczestniczyliśmy, najpierw Boża troska dała o sobie znać w postaci pięknych Wodospadów Kravica i kąpieli w nich. A potem wieczorny różaniec na placu i pożegnanie z tym szczególnym miejscem, bo rano ruszamy w drogę powrotną.
Jak dobrze było zatrzymać się w tym, gdzie wyraźnie słychać wezwanie do modlitwy połączonej z szukaniem drogi i słychać Bożą odpowiedź.

Medjugorie jest miejscem wołania Maryi o pokój. Zanim wybuchła wewnętrzna wojna w Jugosławii, a zwłaszcza w Bośni i Hercegowinie, Matka Boża, Królowa Pokoju, prosiła o modlitwę i pokutę w tej intencji.

Dzień rozpoczęliśmy od wyprawy do Mostaru. Miasta-Symbolu, zamieszkałego przez trzy religie, a szczególnie dotkniętego podczas wojny domowej, gdy Chorwaci (katolicy) bronili Bośniaków (muzułmanie) przed Serbami (prawosławni). Zburzony wtedy zabytkowy most nad rzeką Neretwą, jest symbolem tamtego dramatu. Dramatu ludzkich serc mówiących o wierzę i płynącej z niej miłości, a praktykujących nienawiść etniczną i religijną. Czas spędzony na spacerze po starym mieście przeniósł nas nieco w klimat Orientu. O islamie mogliśmy się też więcej dowiedzieć w Blagaju, gdzie zwiedziliśmy klasztor derwiszów, swego rodzaju mnichów muzułmańskich. Tuż obok niego wypływa spod skał rzeka Buna, tworząc urokliwy klimat. W tym kontekście nie mogło zabraknąć modlitwy o pokój, przebaczenie i pojednanie, którą podjęliśmy modląc się różańcem przy ołtarzu polowym.
Eucharystię przeżywaliśmy tym razem w kaplicy ośrodka stylizowanego na wioskę z tego regionu i ofiarowaliśmy w niej Bogu wszystkie osoby niesione w sercu podczas tej pielgrzymki. I znowu słowo Boże poprowadziło nas w nowy rejon życia, przypominając, że obietnice Ojca to nie kampania przedwyborcza, ale najszczersza miłość. On nie próbuje złapać nas na lep. On daje dobra ponad miarę tak, że sami mamy, co dawać innym. Nie może być inaczej, skoro On jest Miłością.
W tej miłości mogliśmy się zanurzyć podczas wieczornej modlitwy różańcowej oraz indywidualnego rozważania Ewangelii, a także przystępując do spowiedzi. Doświadczamy tu namacalnie, jak Bóg troszczy się o każdego z nas. Jak nie chce pustki naszego życia, lecz łaski, która rozlewa się ożywiając wszystko, co nas stanowi.