Po półtora roku prac i pozyskiwaniu środków z dotacji oraz darowizn, możemy się ciszyć odnowioną w całości przedsoborową amboną. Choć dziś nie jest już ona wykorzystywana do przepowiadania słowa Bożego, to jest znakiem przypominającym o roli Dobrej Nowiny w naszym życiu.
Reforma liturgii po roku 1963 oraz dostępność nagłośnienia sprawiły, że ozdobne i umieszczane wysoko ponad wiernymi ambony, przestały w większości kościołów być używane. Często są jednak, ze względu na estetykę, symbolem przypominającym o tym, że „wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa” (Rz 10, 17).
Dzisiaj ambony mają inny wygląd i usytuowanie w prezbiterium, ale tę samą rolę. W rozumieniu liturgii katolickiej ambona jest stołem Słowa Bożego. Jest to miejsce, na którym odbywa się druga część liturgii mszy świętej, czyli liturgia słowa. Na ambonie dokonuje się pierwszy akt liturgii – liturgia zstępująca, czyli przemawianie Boga do człowieka. Dlatego ambona może być wykorzystana jedynie do głoszenia Słowa Bożego. Tu dokonuje się pierwszy akt kultu. Słuchając fragmentów czytań ze Starego lub Nowego oraz zawsze Psalmu i Ewangelii możemy zrozumieć do jakiej ofiary w życiu wzywa nas Bóg. Nie chodzi bowiem tylko o to, by Bogu ofiarować to, co nam przychodzi do głowy, ale to, o co On prosi. W świątyni zatem potrzeba miejsca, z którego czyta się i głosi słowo Boże. Kościół wymaga, aby oddzielić je od ołtarza jako stołu ofiary i wyeksponować jako stół słowa Bożego. W ten sposób wierni łatwiej będą dostrzegać dwie części Mszy św.: liturgię słowa, której centrum jest ambona jako stół słowa Bożego, i liturgię ofiary, na którą wskazuje ołtarz. Dlatego we wnętrzu kościoła winno się znajdować miejsce podwyższone, stałe, dogodne i okazałe, odpowiadające godności słowa Bożego. Od stołu słowa, czyli ambony, przechodzimy z za Jezusem – Słowem Wcielonym – do stołu ofiary, czyli ołtarza. Według Konstytucji o liturgii świętej „liturgia słowa i liturgia eucharystyczna, tak ściśle wiążą się ze sobą, że stanowią jeden akt kultu”. W rozwoju wiary potrzeba tych dwóch pokarmów, które są jednym Chrystusem: Słowa i Ciała Pańskiego. Niech znak odnowionej ambony zachęca nas do życia tą tajemnicą i łaską.
