Jezus przyszedł na świat po to, by zbawić ludzi i „rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno”. Szczególnym miejscem doświadczenia tych darów jest Eucharystia. Ona, przez zjednoczenie nas z Jezusem, jest ich źródłem i szczytem.
Pan Jezus powiedział do św. Siostry Faustyny: „Kiedy się zbliżasz do spowiedzi, wiedz o tym, że Ja sam w konfesjonale czekam na ciebie, zasłaniam się tylko kapłanem, lecz sam działam w duszy. Tu nędza duszy spotyka się z Bogiem miłosierdzia. Powiedz duszom, że z tego źródła miłosierdzia dusze czerpią łaski jedynie naczyniem ufności. Jeżeli ufność ich będzie wielka, hojności Mojej nie ma granic. Strumienie Mej łaski zalewają dusze pokorne.”
Nowenna (od łac. novem – dziewięć) to czas modlitewnego przygotowania do jakiegoś wydarzenia religijnego lub forma błagania za czyjąś przyczyną. Ta skierowana do Ducha Świętego ma szczególne znaczenie, bo jest naśladowaniem tego, co czynili Apostołowie po Wniebowstąpieniu, zgromadzeni z Maryją na modlitwie w Wieczerniku.
Symbol baranka posiada jeszcze inną wymowę. Starożytny wschód znał zwyczaj, że królowie określali siebie samych jako pasterzy ludu. To stanowiło obraz ich potęgi, obraz cyniczny: narody były dla nich jak te owce, którymi pasterz mógł dysponować wedle swych zachcianek. Tymczasem Bóg żywy, pasterz wszystkich ludzi, sam stał się barankiem, stanął pośrodku stada, pośród tych, którzy są deptani i zabijani. Właśnie w ten sposób objawia się On jako prawdziwy pasterz: „ja jestem dobrym pasterzem, życie moje oddaje za owce” — mówi Jezus o sobie samym (J 10, 14nn). To nie moc zbawia, lecz miłość! To jest znakiem Boga: On sam jest Miłością. /Benedykt XVI/
Kwiecień będący Miesiącem Pamięci Narodowej jest okazją, by przez refleksję, akademie oraz modlitwę oddać hołd naszym przodkom, którzy poświęcili swe życie dla dobra naszego i całej Ojczyzny. Pielęgnowanie pamięci o cenie służby dla dobra kraju i rodaków, przyczynia się do wzięcia odpowiedzialności za wspólne dobro.