Zakończenie oktawy Bożego Ciała to dzień święcenia wianków z wonnych ziół, młodych gałązek drzew i kwiatów polnych. Idea przynoszenia wianków jest związana z wdzięcznością Panu Bogu za dary, które od Niego otrzymujemy, m.in. za kwiaty i zioła. Przez tą modlitwę prosimy Go, by swoją opieką otaczał nasze pola, łąki, lasy, strzegł ich przed zniszczeniem i żebyśmy jednocześnie mogli korzystać z tych owoców dla naszego dobra.
Zróbcie Mu miejsce, Pan idzie z nieba Pod przymiotami ukryty chleba. Zagrody nasze widzieć przychodzi I jak się Jego dzieciom powodzi. Nie dosyć było to dla człowieka, Że na ołtarzu co dzień go czeka. Sam ludu swego odwiedza ściany, Bo pragnie bawić między ziemiany.
Kult związany z relikwiami ma swe początki w tradycji budowania ołtarzy w miejscu objawień Boga lub męczeńskiej śmieci wyznawców Chrystusa. Z czasem Kościół zalecał, by w każdym ołtarzu znajdowało się sepulchrum, czyli zagłębienie, w którym umieszczano relikwie. Dziś są one obecne w naszych świątyniach dzieki umieszczaniu ich w relikwiarzach.
Najstarszą zachowaną częścią naszej parafialnej świątyni jest obraz Matki Bożej. Według świadectw pochodzi on z początku XVII w., a jej pierwowzorem był obraz z krakowskiego klasztoru Karmelitów „Na Piasku”. Świadczą o tym postacie św. Eliasza i św. Teresy z Awili namalowane na jego zadumie.
