Relikwie są widocznymi znakami świadków naszej wiary, którzy pokazują nam, jak na co dzień żyć Ewangelią. Pragnąc doświadczać bliskości naszej patronki – św. Małgorzaty – udamy się na zakończenie wakacji do Montefiascone we Włoszech, by przywieźć stamtąd jej relikwie.
Święty Franciszek z Asyżu nauczał, że podobnie jak we Wcieleniu, tak samo w Eucharystii Chrystus, będąc obecny fizycznie, upokarza się, by nas zbawić. I tak jak przy Jego narodzeniu, tak i dziś mogę przeoczyć i zmarnować tę łaskę. Życie wieczne we własnym ciele mam tylko wtedy, jeśli spożywam Ciało Chrystusa, jeśli jednoczę się z Nim w komunii Ciała i Krwi.
Czas oczekiwania na Narodzenie Pańskie jest w tradycji polskiej wypełniony spotkaniami, gdzie łamanie się opłatkiem i życzenia łączą się z poczęstunkiem na wzór wieczerzy wigilijnej i kolędowaniem.
Kapłan posługujący w konfesjonale to znak, że miłosierdzie Boże czeka, by wlać w serce grzesznika zdroje łaski; oczyszczające go, uzdrawiające i oświetlające drogę nowego życia.
„Wiara rodzi się przez wytrwałość.” /por. J 1, 3/ Prawdziwość tych słów widać jak na dłoni w historiach życia osób wierzących, którym posługiwał w Kazachstanie nasz rekolekcjonista ks. Wojciech Skorupa.
W liturgiczne oczekiwanie na przyjście Pana, jakim jest czas Adwentu, wpisują się w każdej parafii rekolekcje. Ich właściwe przeżywanie, pozwala dostrzec w naszym życiu owoce zjednoczenia z Bogiem oraz przestrzenie, w których oddaliliśmy się od Niego. Z tej refleksji i modlitwy ma szansę zrodzić się nasza duchowa przemiana.
Przygotowanie do sakramentu bierzmowania ma na celu doprowadzenie kandydata do „głębszego zjednoczenia z Chrystusem, do większej zażyłości z Duchem Świętym, Jego działaniami, darami, natchnieniami, aby […] lepiej podjąć apostolską odpowiedzialność” oraz wychowanie do „przynależności do Kościoła Jezusa Chrystusa, zarówno do Kościoła powszechnego, jak i wspólnoty parafialnej” (KKK 1309).